ือนถูกบางสิ่งดลใจให้ยื่นไปหาศพของเสี่ยวอวี่
ร่างของเสี่ยวอวี่แช่อยู่ในฟอร์มาลิน กล้ามเนื้อจึงหย่อนคล้อย ไม่ยืดหยุ่นเหมือนตอนยังมีชีวิต
เมื่อปลายนิ้วแตะที่ศีรษะของเธอ หนังตาของเธอก็เลิกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นลูกตาบางส่วน
ผมรู้สึกเหมือนเธอกำลังลืมตามองผมอยู่
ในใจผมเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความขัดแย้ง
ผมอยากสัมผัสใบหน้าของเธอ…เพื่อบอกลาเป็นครั้งสุดท้าย
แต่ในตอนนั้นเอง ผมกลับสังเกตเห็นบางอย่างในปากของเธอ มันดูเหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่ในนั้น สีเงินวาววับ…
ผมยื่นมือไปโดยไม่รู้ตัว และพยายามใช้นิ้วเขี่ยออกมา
สิ่งที่ผมเจอคือ เหรียญ และเหรียญนั้นก็คือเหรียญที่ผมให้เธอเมื่อเจ็ดวันก่อน เพราะมันมีจุดแดงสองจุดที่ผมกับเธอช่วยกันแต้มไว้เอง…
แต่ทำไมเสี่ยวอวี่ถึงคาบเหรียญนี้ไว้ในปาก
อาจารย์ที่อยู่ข้างๆ เห็นว่าผมหยิบเหรียญออกมาจากปากศพก็เดินเข้ามาดูด้วยความสงสัย
เขาดันแว่นตากรอบใหญ่ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความแคลงใจว่า “แปลกจริง ศพนี้แช่อยู่ในฟอร์มาลินมาเจ็ดแปดปีแล้วนะ ทำไมถึงมีเหรียญปีหนึ่งแปดอยู่ในปากได้”
คำพูดของอาจารย์เหมือนน้ำเย็นที่สาดเข้ามาใส่ผม ทำให้ผมรู้สึกเย็นเยียบไปทั้งตัว
ผมห
