ันไปมองอาจารย์ด้วยความตกใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ และเอ่ยถามอย่างตะกุกตะกักว่า “เจ็ด…เจ็ดแปดปีแล้วเหรอครับ”
อาจารย์ที่ถือเอกสารอยู่ในมือตอบด้วยท่าทางจริงจังว่า “ใช่! ศพของอาจารย์ใหญ่ท่านนี้แช่อยู่ในฟอร์มาลินมาเจ็ดแปดปีแล้ว
“ถ้าไม่ได้ใช้ในเร็วๆ นี้ คงต้องส่งไปฌาปนกิจแล้วละ…” พูดจบ อาจารย์ก็ยื่นเอกสารในมือมาให้ผมดู
บนเอกสารนั้นเขียนรายละเอียดไว้อย่างชัดเจน รวมถึงวันเวลาที่เสี่ยวอวี่ถูกนำมาทำเป็นอาจารย์ใหญ่ และส่งมายังห้องเก็บศพของมหาวิทยาลัย
ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลาย ทั้งที่เมื่อเจ็ดวันก่อนเราเพิ่งเจอกันอยู่เลย…
เธอยังบอกด้วยว่าสิ้นเดือนจะคืนเหรียญนี้ให้ผม เพื่อให้ผมนำไปใช้
แต่ทำไมเสี่ยวอวี่ถึงกลายเป็นคนที่ตายไปแล้วเจ็ดปีได้
ถ้าทั้งหมดนี้เป็นความจริง แฟนเก่าที่เคยคบกับผมมาก่อนหน้านี้…ก็ไม่ใช่คนที่มีชีวิตแล้วเหรอ หรือว่า…
ความจริงที่อยู่ตรงหน้าทำให้ผมไม่อาจปฏิเสธได้
ผมไม่กล้าคิดอะไรต่อจากนั้น รู้เพียงแค่ว่าความหวาดกลัวได้เข้าครอบงำทั้งตัว
เหรียญที่อยู่ในมือหล่นลงพื้นจนเกิดเสียง ‘ก๊อง’ ดังลั่น
ในช่วงเวลานั้นเอง ผมก็คิดถึงตอนที่เจอเสี่ยวอวี่ครั้งแรก
เธอดูเหมือนกับตอนนี้ไม่มีผิด ซีดเ
