ซียวไร้สีสัน กลิ่นแปลกๆ ที่มาจากตัวเธอก็เหมือนกับกลิ่นที่โชยออกมาจากร่างบนเตียงชันสูตรตอนนี้
ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมทุกครั้งที่เธอออกมาเจอผมได้ถึงเป็นแค่ตอนกลางคืน…
เธอไม่เคยทำงานในสถาบันวิจัยอะไรทั้งนั้น แต่เป็นเพราะเธอถูกแช่อยู่ในบ่อฟอร์มาลินในห้องเก็บศพของมหาวิทยาลัยมาตลอดต่างหาก
ผมมองไปที่ร่างของเสี่ยวอวี่บนเตียงชันสูตรด้วยความหวาดกลัว
ปากของเธออ้ากว้างมากจนดูเหมือนจะใส่กำปั้นเข้าไปได้ เหมือนเธอกำลังร้องตะโกนสุดเสียง หรืออาจอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ไม่อาจเปล่งเสียงออกมาได้
ในชั่วขณะนั้น ความคิดที่น่ากลัวนับไม่ถ้วนแล่นไปทั่วสมองของผม
ทั้งตกใจ ทั้งสับสน จนแทบไม่อาจรับความจริงนี้ได้
“ไม่…มันไม่จริง!”
ผมไม่สนใจสายตาของเพื่อนร่วมชั้นที่จ้องมองมา ผมหันหลังแล้ววิ่งออกจากห้องชันสูตรทันทีราวกับคนเสียสติ
คนที่ผมคบมามากกว่าหนึ่งปีกลับเป็นคนที่ตายไปแล้วเจ็ดปี…
สิ่งที่อยู่กับผมมาตลอดนั้นคือศพหรือผีกันแน่
ใครจะรับเรื่องแบบนี้ได้ล่ะ มันเหลือเชื่อเกินไป!
ผมอยากหนีให้ไกลจากห้องชันสูตรแห่งนี้ อยากให้ฝันร้ายนี้จบลงเสียที
แล้วผมก็วิ่งกลับไปที่หอพักคนเดียว
ผมนั่งอยู่บนเตียงโดยที่ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด ใ
