ทันทีที่เห็นจางเฉียงหยิบเหรียญที่อยู่ในปากเสี่ยวอวี่ออกมา ผมก็หน้าซีดเผือด รีบพูดขึ้นทันที
“จางเฉียง! นี่…นายเอาเหรียญที่อยู่ในปากคนตายกลับมาทำไม มันไม่เป็นมงคลนะ!”
แต่จางเฉียงกลับไม่ใส่ใจ ถือเหรียญในมือพลางพูดว่า “เจียงหนิง นี่มันศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดแล้วนะ! เหรียญที่อยู่ในปากคนตายแล้วจะยังไง ของที่พวกขายของเก่าขาย โดยเฉพาะของจากสุสานน่ะยิ่งแพง!”
ผมอยากจะพูดเตือนเขาต่ออีกสองสามคำ แต่จางเฉียงกลับสะดุ้งเฮือกอย่างรุนแรง
เขาหันไปมองนอกห้องพักด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะถามผมด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “นาย…นายได้ยินไหม เหมือน…เหมือนมีคนเรียกชื่อฉันอยู่?”
เห็นท่าทางจริงจังของเขา ผมจึงลองตั้งใจฟังอย่างละเอียด
แต่ในทางเดินเงียบสนิทผิดปกติ แม้แต่เสียงฝีเท้าก็ไม่มี จะมีใครเรียกชื่อเขาได้ยังไง
“ไม่เห็นได้ยินอะไรเลย!” ผมส่ายหน้า
แต่จางเฉียงกลับมีสีหน้าเคร่งเครียด พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ได้ยินจริงๆ ที่สะพานเสี่ยวไป๋นั่นไง!”
ทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘สะพานเสี่ยวไป๋’ ผมก็ถึงกับอึ้งไป
หอพักของพวกเราอยู่ห่างจากสะพานเสี่ยวไป๋ในมหาวิทยาลัยอย่างน้อยก็หลายร้อยเมตร
แม้จะตะโกนผ่านเครื่องขยายเสียง เราที่อยู่ในหอพักก็ไม่
