ตอนนี้ผมไวต่อเรื่องเหรียญมากเป็นพิเศษ เลยมองมันอยู่นานกว่าปกติ
แล้วสิ่งที่ผมพบกลับทำให้ต้องตกตะลึง
เหรียญนั้น…คือเหรียญที่ผมดึงออกมาจากปากของเสี่ยวอวี่เมื่อวาน และจางเฉียงเอากลับมาที่ห้องพัก
ทั้งที่จางเฉียงบอกว่าจะเอาเหรียญนั้นไปซื้อโจ๊กในตอนเช้า แต่ไอ้หมอนั่นทำไมถึงเอาเหรียญมาวางบนโต๊ะผมอีกล่ะ
แล้วยังมีช็อกโกแลตอีก...ไม่ใช่ว่าจางเฉียงกินไปแล้วเหรอ ทำไมมันถึงกลับมาอยู่ที่เดิม
หรือว่าผมจำผิด?
ไม่…เป็นไปไม่ได้
คำอธิบายเดียวคือ จางเฉียงซื้อช็อกโกแลตใหม่มาแล้ววางไว้ที่เดิม แต่ผมไม่คิดว่าหมอนั่นจะกินของของผมแล้วยังซื้อคืนมาให้
ความรู้สึกไม่ดีบางอย่างเริ่มคืบคลานเข้ามาในใจผมราวกับจะมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้น
โดยเฉพาะเหรียญที่เสี่ยวอวี่เคยคาบไว้ซึ่งถูกวางทับบนช็อกโกแลต
ผมหยิบช็อกโกแลตขึ้นมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ความรู้สึกประหลาดทำให้ผมเริ่มกังวล
ด้วยความกระวนกระวาย ผมค่อยๆ แกะกระดาษห่อช็อกโกแลตออก แล้วกัดมันเบาๆ หนึ่งคำ แต่ทันทีที่ช็อกโกแลตสัมผัสลิ้น ผมรู้สึกเหมือนร่างกายเย็นวาบไปครึ่งตัว
ช็อกโกแลตในปากไม่มีรสขม ไม่มีรสหวาน หรือแม้แต่กลิ่นหอมของช็อกโกแลต
มันไร้รสชาติสิ้นดีราวกับกำลังเคี้ยวเทียนขี้
