น่าจะได้ยิน
“ไกลขนาดนั้น นายจะได้ยินจริงเหรอ”
ผมไม่เชื่อ และเริ่มสังเกตจางเฉียงอย่างละเอียด
เขาดูไม่ปกติเลย ใบหน้าซีด เหงื่อไหลไม่หยุด
“จางเฉียง นายดูหน้าซีดนะ เป็นอะไรหรือเปล่า หรือไม่สบายตรงไหน”
จางเฉียงไม่ได้ตอบทันที เขายืนนิ่งอยู่หน้าประตู มองออกไปข้างนอกอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาพูดว่า “ก็จริง ไกลขนาดนั้น น่าจะฟังผิดไปเอง
“อาจเพราะตอนวิ่งกลับมาฉันออกแรงมากไป เลยน้ำตาลในเลือดตก…ช็อกโกแลตบนโต๊ะนาย ฉันกินละนะ ขอเติมพลังก่อน”
ยังไม่ทันที่ผมจะตอบตกลง จางเฉียงก็แกะกระดาษห่อช็อกโกแลตตรงหน้าผมออกและกินเข้าไปทันที
แต่ถึงอย่างนั้น สีหน้าของเขาก็ยังดูไม่ดีเท่าไร
ผมถามย้ำว่าเขาไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า พร้อมกับเตือนเขาอีกครั้ง ให้รีบเอาเหรียญไปใช้
แต่จางเฉียงก็ยังไม่ใส่ใจ เขายืนยืดเส้นยืดสายอยู่ตรงหน้าผม แล้วบอกว่า “ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ได้รู้สึกอะไร”
จากนั้นเขาก็พูดต่อว่า “เหรียญน่ะ พรุ่งนี้เช้าค่อยเอาไปซื้อโจ๊กละกัน ฉันไม่กลัวหรอกว่าคนตายเคยคาบไว้”
พอเขาพูดมาถึงขนาดนี้ ผมเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ
จางเฉียงทำตัวเหมือนคนเพี้ยน เดินไปเดินมาในห้องพักอยู่หลายรอบ ก่อนจะพูดว่า “ง่วงแล้ว จะนอนละ”
เขา
