ไม่ล้างหน้าแปรงฟันอะไรทั้งนั้น ตรงไปที่เตียง ห่มผ้า แล้วนอนนิ่งไม่ขยับอีกเลย
ในห้องพักมีแค่ผมกับเขาสองคน
หลังจากจางเฉียงหลับสนิทแล้ว ทั้งที่ผมยังรู้สึกกระปรี้กระเปร่าอยู่ก่อนหน้า ไม่นานก็เริ่มง่วงขึ้นมาทันที
เปลือกตาหนักอึ้งจนควบคุมไม่อยู่ สุดท้ายผมก็ผล็อยหลับไป…
กลางดึก ผมรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาที่แผ่นหลัง
ข้างหูเหมือนจะมีเสียงแปลกๆ แว่วเข้ามา
“ฮืด…
“ฮืด…
“ฮืด…”
เสียงนั้นไม่ดังมาก แต่ฟังดูเหมือนเสียงหายใจเข้าลึกๆ และยาวนาน
ทุกครั้งที่ได้ยิน มันเหมือนเสียงสุดท้ายของคนใกล้หมดลมหายใจ เสียงนั้นหนักและกดดันอย่างบอกไม่ถูก
ผมเอียงตัวเล็กน้อยอย่างสะลึมสะลือ พลางค่อยๆ ลืมตาขึ้นเพื่อดูว่ามันคืออะไร…
ทันใดนั้น ผมเห็นใบหน้าใหญ่ขาวซีดปรากฏขึ้นตรงหัวเตียงของผม ปากมันอ้ากว้าง หายใจแรงจนได้ยินเสียง “ฮืด…ฮืด…ฮืด…” ชัดเจน
ผมตกใจจนเผลอร้อง “อ๊าก!” ออกมาเสียงดัง
ผมดีดตัวขึ้นจากเตียงทันที ก่อนจะถอยกรูดไปจนชิดผนัง
ยังไม่ทันที่ผมจะตั้งสติ ใบหน้าขาวนั้นเองก็สะดุ้งตกใจเหมือนกัน ก่อนจะรีบถอยออกไปพร้อมพูดว่า “เจียงหนิง! ฉันเอง…ฉันเอง จางเฉียง!”
พอได้ยินแบบนั้น ผมจึงค่อยๆ ตั้งสติได้
ด้วยแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา
