ผมเห็นได้รางๆ ว่าใบหน้าขาวซีดนั้นคือ…จางเฉียง เพื่อนร่วมห้องของผมเอง
ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก แต่ในใจก็ยังสั่นสะท้านไม่หาย
“จางเฉียง! นายเล่นอะไรของนายเนี่ย! กลางดึกไม่นอน ดันมาโผล่หัวข้างเตียงฉันแล้วหายใจเสียงดังแบบนี้ ฉันตกใจแทบตาย!”
จางเฉียงหัวเราะแหะๆ พลางลูบหัวตัวเองด้วยท่าทีเขินๆ ก่อนจะพูดว่า “ขอโทษนะ เจียงหนิง นายฉีดน้ำหอมอะไรหรือเปล่า ฉันว่ากลิ่นมันหอมดีเลยอดใจไม่ไหว ต้องก้มไปดมใกล้ๆ สองสามที…”
พูดจบ จางเฉียงก็เหมือนจะห้ามตัวเองไม่อยู่ หายใจเข้าลึกๆ ใกล้ตัวผมอีกครั้ง
ผมมองจางเฉียงที่ทำท่าทางแปลกๆ พลางตะโกนด่าออกไปทันทีว่า “น้ำหอมบ้านนายสิ! นายบ้าหรือไง จะมาดมกลิ่นตัวฉันทำไม ไปให้พ้นเลย!”
พฤติกรรมของเขาทำให้ผมทั้งพูดไม่ออกและเริ่มโมโห
แต่จางเฉียงกลับทำหน้าตาเหมือนคนถูกต่อว่าจนรู้สึกผิด พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ ว่า “ไม่ให้ดมก็ไม่เป็นไรหรอก...”
“งั้นขอยืมผ้าห่มนายหน่อยละกัน คืนนี้อากาศมันหนาวจะตาย ไม่รู้เป็นบ้าอะไรถึงได้เย็นขนาดนี้…”
ผมไม่อยากสนใจเขาอีกต่อไป จึงหยิบผ้าห่มบางๆ โยนไปให้ตรงหน้า
ผมไม่ได้รู้สึกหนาวเลย แถมยังรู้สึกร้อนนิดๆ ด้วยซ้ำ
จางเฉียงรับผ้าห่มไปด้วยใ
