นหัวก็เต็มไปด้วยภาพความทรงจำระหว่างผมกับแฟนเก่าตลอดเวลาที่เราคบกัน
ผมขยุ้มผมตัวเองแน่น ความรู้สึกหลากหลายปะทะกันจนแทบรับไม่ไหว…
ผมยอมรับได้มากกว่าถ้าหากเสี่ยวอวี่ตายหลังจากเราเลิกกัน
แต่สิ่งที่ผมไม่อาจยอมรับได้เลยคือ การที่เสี่ยวอวี่ซึ่งอยู่กับผมมาตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา แท้จริงแล้วเป็นผีไม่ก็ซอมบี้
เวลาผ่านไปนานพอสมควร ประตูห้องพักก็ถูกผลักเปิดออก
เป็นจางเฉียง เพื่อนร่วมห้องของผม เขาเหงื่อท่วมตัว ใบหน้าซีดเผือด เดินเข้ามาด้วยท่าทีเหมือนคนเพิ่งเจอเรื่องน่ากลัว
ทันทีที่เข้ามา เขาหายใจเข้าออกลึกๆ สองสามครั้ง ก่อนจะพูดกับผมที่นั่งอยู่บนเตียงด้วยเสียงตื่นตระหนกว่า
“เจียงหนิง โชคดีนะที่นายหนีออกมาจากห้องชันสูตร ไม่งั้นคงได้ช็อกเหมือนฉันแน่!
“ตอนที่อาจารย์ชันสูตรพบว่าศพนั้นทรมานอย่างหนักก่อนตาย ดูเหมือนเธอจะจมน้ำตายในบ่อโคลนอย่างช้าๆ
“ทั้งทางเดินหายใจและปอดเต็มไปด้วยโคลน ทราย และหนอนตัวเล็กๆ…”
พูดจบ จางเฉียงก็หยิบเหรียญที่ผมทำตกไว้ในห้องชันสูตรออกมา
เขาปาดเหงื่อที่เม็ดใหญ่เท่าถั่วบนหน้าผากพลางพึมพำว่า
“แต่มีเรื่องแปลกอยู่อย่างหนึ่งนะ! ศพที่ถูกแช่อยู่ในบ่อฟอร์มาลินมาตั้งแต่ปีหนึ่งสี่ ทำไ
