เราเจอกันจะต้องเป็นเวลากลางคืน และหลังสี่ทุ่มเสมอ
เรื่องนี้ทำให้ผมถามเธออยู่ครั้งหนึ่ง
เธอบอกกับผมว่ากลางวันต้องไปทำงานในสถาบันวิจัยแห่งหนึ่ง เธองานยุ่งมาก และในเวลางานห้ามใช้โทรศัพท์โดยเด็ดขาด อีกทั้งแทบไม่มีวันหยุด จึงมีเวลาออกมาเจอผมในตอนกลางคืนเท่านั้น
ต้องยอมรับว่าแฟนเก่าของผมนั้นเก่งมากจริงๆ อายุเพียงยี่สิบต้นๆ เธอก็ได้เข้าทำงานในสถาบันวิจัยแล้ว ในขณะที่ผมยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่เลย
ผมเคยคิดว่าต้องรักษาความสัมพันธ์กับเธอไว้ให้ดี ผู้หญิงที่ทั้งนิสัยดีและเก่งขนาดนี้ หาไม่ได้ง่ายๆ
แต่แฟนเก่าของผมก็มีนิสัยเฉพาะตัวที่ค่อนข้างแปลกอยู่เหมือนกัน เธอไม่ชอบการถ่ายรูปอย่างมาก ทุกครั้งที่ผมอยากถ่ายรูปกับเธอ เธอจะปฏิเสธทันที แถมยังแสดงท่าทีโกรธเกรี้ยวอย่างผิดปกติ อีกอย่าง เธอกลัวการเข้าสังคมมาก ตอนเราออกเดตกัน เราไม่เคยไปเดินห้างหรือดูหนังเหมือนคู่อื่นๆ แต่เธอจะพาผมไปเดินเล่นในสวนสาธารณะหรือเดินเล่นตามถนนแทน
เธอยังไม่ชอบสัตว์เลี้ยงอย่างหมาหรือแมวเลยสักนิด และที่แปลกคือเธอเป็นคนที่มักจะถูกหมาไล่กัดบ่อยๆ หลายครั้งที่เราออกเดตกัน สุนัขจรจัดหรือสุนัขเลี้ยงที่เดินผ่านมักจะเห่าใส่เธออย่างบ้า
