คลั่ง มันเป็นการเห่าแบบเกรี้ยวกราดราวกับเป็นศัตรูคู่อาฆาตที่ไม่มีวันอยู่ร่วมโลกกันได้
มีครั้งหนึ่ง ผมพยายามไล่หมาจรจัดที่เห่าไม่หยุด แต่กลับถูกหมาตัวหนึ่งกัดเข้าที่มือจนได้รับบาดเจ็บ
ไป๋เสี่ยวอวี่เห็นเข้าก็รู้สึกเสียใจและเป็นห่วงผมมาก
พอเห็นท่าทางที่เธอเป็นกังวล ผมกอดเธอไว้แน่นเพื่อปลอบใจ แต่ตอนนั้นผมสังเกตว่า ร่างกายของเธอเย็นมาก แถมยังมีกลิ่นแปลกๆ จางๆ กลิ่นนั้นคล้ายกับกลิ่นในห้องเก็บศพของมหาวิทยาลัย
ผมไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก แค่พูดปลอบเธอว่า “ไม่เป็นไร อย่ากังวลไปเลย”
เธอไม่ฟังผมเลย ยืนยันว่าจะพาผมไปโรงพยาบาลให้ได้
แต่พอไปถึงโรงพยาบาล ก็พบว่าหมอเลิกงานไปแล้ว หากต้องการรักษา ต้องไปที่ศูนย์ควบคุมโรคแทน
ผมดูเวลา เห็นว่ามันล่วงเลยมาถึงตีหนึ่งกว่าแล้ว เธอเองยังต้องไปทำงานในวันรุ่งขึ้น ผมจึงบอกให้เธอกลับไปก่อน
ผมบอกว่า พรุ่งนี้จะไปโรงพยาบาลเอง ขอแค่ฉีดวัคซีนภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงก็ไม่มีปัญหาอะไร
เสี่ยวอวี่ได้ฟังก็ยอมกลับไปหลังจากให้ผมสัญญาซ้ำไปซ้ำมาว่าจะไปแน่นอน
แต่แล้วในเช้าวันต่อมา ขณะที่ผมออกไปฉีดวัคซีนกลับเห็นว่าข้างถนนมีรถเข็นที่บรรทุกซากสุนัขจรจัดเต็มคัน
ป้าพนักงานเก็บกวาดที่อยู่แถวนั้น
