เล่าให้ฟังว่า เมื่อคืนมีคนวางยาเบื่อสุนัขทั้งถนนเสวียฝู่และย่านใกล้เคียง ที่ผมเห็นเป็นเพียงส่วนเล็กๆ ของทั้งหมดเท่านั้น
หลังจากเหตุการณ์นั้น ผมกับเสี่ยวอวี่ไม่เคยเจอสุนัขจรจัดอีกเลย แม้แต่หมาจรจัดแถวมหาวิทยาลัยก็ถูกวางยาไปจนหมด
หลังจากนั้นเสี่ยวอวี่ก็เริ่มขอเงินจากผม แต่เธอไม่ได้ขอเยอะอะไร แต่ละครั้งก็แค่หนึ่งหรือสองเหรียญ ซึ่งยังไม่พอซื้อชานมสักแก้วด้วยซ้ำ
ผมไม่ได้คิดอะไรมาก บอกว่าโอนให้ทาง WeChat ได้ แต่เธอกลับไม่เอา บอกว่าต้องการแค่เหรียญเท่านั้น แถมยังต้องเป็นเหรียญที่ผลิตในปีสองพันสิบแปดอีกด้วย ปีอื่นเธอไม่รับ
ผมเลยถามเธอว่า ทำไมถึงต้องเป็นเหรียญปีสองพันสิบแปด ทำไมถึงต้องเข้มงวดขนาดนี้ แต่เธอก็แค่พูดอ้ำอึ้ง ไม่ยอมบอกเหตุผล
ผมถามเซ้าซี้เธออยู่พักใหญ่ สุดท้ายเธอก็ตอบมาสั้นๆ แค่สามคำ ‘ซื้อชีวิต’
ผมนึกในใจว่า เหรียญเก่าๆ แค่นี้มันจะซื้อชีวิตอะไรได้กัน แม้แต่ปลาทองตัวเล็กๆ ที่ขายหน้ามหาวิทยาลัยยังต้องใช้เงินตั้งห้าหยวนสิบหยวนเลย
ผมเห็นว่าเธอไม่อยากพูดจริงๆ ก็เลยไม่ถามต่อ
และหลังจากนั้นเธอก็เริ่มมีคำขอแปลกๆ
ทุกวันขึ้นหนึ่งค่ำและสิบห้าค่ำ เธอจะต้องนัดเจอผมเสมอ และทุกครั้งที่เจอ
