ผมเกร็งตัวสุดขีด ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูไม่กะพริบ
ไม่นานนักเงาร่างหนึ่งก็ก้าวเข้ามา
ผมเห็นชายร่างอ้วนสวมชุดผ่าตัดคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ภายใต้แสงสลัว
มือข้างหนึ่งของเขากำไก่ตัวผู้ที่ตายแล้วแน่น
อีกข้างหนึ่งจับลิ้นของวิญญาณหญิงลากเข้ามาราวกับหุ่นไร้วิญญาณ
เสียง “กร๊อบแกร๊บ” ที่ได้ยินก่อนหน้านี้มาจากเขา
เขากำลังแทะหัวไก่ตัวผู้ที่ตายแล้ว!
กลิ่นฟอร์มาลินที่เหม็นฉุนก็มาจากร่างของเขาเช่นกัน
ส่วนวิญญาณหญิงที่เขาลากมาไร้การตอบสนองใดๆ ราวกับศพ
ผมเบิกตากว้าง เมื่อเห็นใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน
ชายในชุดผ่าตัดคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นอาจารย์สอนวิชากายวิภาคของผมเอง เฉินกั๋วฝู!
เขาคือคนที่จมน้ำตายในบ่อเก็บศพ
และเป็นคนเดียวกับที่จางเฉียงพูดถึงก่อนตายว่า เขาพยายามบังคับให้จางเฉียงพาผมกลับไป
การได้เห็นอาจารย์ในอดีตของผมกลายเป็นสิ่งที่น่าสยดสยองเช่นนี้ทำให้ผมรู้สึกหวาดกลัวถึงที่สุด
ผมไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย ได้แต่นอนนิ่งราบไปกับพื้น
เฉินกั๋วฝูเคี้ยวไก่ไปได้ไม่กี่คำ จู่ๆ ร่างของเขาก็กระตุกเล็กน้อย จากนั้นก็หันหัวไปทางกระต่ายตัวแทนอย่างเชื่องช้า
สีหน้าที่น่ากลัวอยู่แล้ว บัดนี้กลับเปล่งประกายแห่ง
