“นายก็ลองคิดดูดี ๆ ละกันว่าผู้ชายรอบ ๆ ตัวนายมีผู้ชายคนไหนพอใช้ได้บ้าง เอาแบบถูไถก็พอ เฉินเหยียนอาจจะตอบตกลงสนใจความคิดนายก็ได้นะ” ทันใดนั้นสัมผัสที่หกเธอก็บอกให้เธอพูดแบบนั้นออกไป
ถ้าหากเดาไม่ผิดละก็
“ผู้ชายข้าง ๆ ผมเหรอ……..?” ฉีเซิ่งเทียนเริ่มคิด ก่อนจะส่ายหน้าไปมา “เป็นไปไม่ได้หรอก เธอเพิ่งมายุ่งกับผมเอง!”
อันโหรวเพิ่งรู้ว่าสิ่งที่ตนเองถามไปดูไร้ประโยชน์ ด้วยเหตุนี้เธอเลยหมุนตัวกลับและเดินออกไป
ฉีเซิ่งเทียนมองไปที่แผ่นหลังของเธอที่เดินออกไป ในใจก็รู้สึกหดหู่เล็กน้อย นี่พวกเขาคุยกันจบแล้วเหรอ?
ทำไมจู่ ๆ ถึงได้เดินออกไปแบบนั้น?
อันโหรวกลับมาที่ห้องทำงานของตัวเอง เธอจับคางตัวเองและนั่งคิดไปคิดมาก็รู้สึกว่ามันยังเป็นไปได้อยู่
เธออยากให้เฉินเหยียนยอมยุติลงจริง ๆ
แต่ว่าอย่างไรก็ตามตอนนี้ภาระงานของเธอมันน้อยจนน่าสงสารเสียจริง ๆ
แม้ว่าแต่ละวันเธอจะมาทำงานกับจิ่งเป่ยเฉิน ร่างกายของเธอเองก็ค่อนข้างดี ไม่จำเป็นต้องมาทำแบบนี้เลยด้วยซ้ำ
