แต่ทว่าจิ่งเป่ยเฉินกลับไม่ยอมให้เธอทำงานหนักเกินไป เธอไม่เหนื่อยเลยสักนิด เธอกลายเป็นคนว่างงานแล้ว เพราะงั้นแต่ละวันเลยมากังวลกับเรื่องเล็ก ๆ น้อยเหล่านี้แทน มันรู้สึกแย่เสียกว่าช่วงเวลาที่เธอได้ทำงานเสียอีก
เฉินเหยียนเองก็ไม่ได้ทำงาน อันโหรวเลยนัดเธอเพื่อมาดื่มชาตอนบ่าย เพียงแต่ว่าช่วงเวลาก่อนที่เธอจะไป เธอจำเป็นต้องบอกกับบิ๊กบอสก่อน ไม่อย่างนั้นมีหวังเขาได้โกรธอีกรอบแน่ ๆ
แต่เมื่อพูดออกไปแล้วเขาก็ไม่ได้คิดจะห้าม ทั้งยังไม่เสนอขอตามไปด้วยอีกต่างหาก เขาปล่อยให้เธอออกไปด้วยตัวเอง
เมื่อเธอมาถึงที่ร้านกาแฟ เธอก็จองห้องส่วนตัวเอาไว้ ไม่ช้าเมื่อเดินไปถึงก็ได้กลิ่นบุหรี่
เฉินเหยียนเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามาก็เปิดหน้าต่างทันที ไม่ช้าควันที่ลอยอยู่ในห้องก็ได้ระบายออกไป ใบหน้าที่งดงามและดูเงียบสงบกำลังจ้องมองมาที่ตัวเธอ
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” เธอเอ่ยคำทักทายขึ้นก่อน
อันโหรวเดินเข้าไปพลางมองที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะ “สูบบุหรี่ไม่ดีต่อสุขภาพนะ”
“ไม่มีใครสนใจฉันหรอก” เฉินเหยียนเอ่ยคำพูดอย่างไม่แยแสใด ๆ บุหรี่ที่อยู่ในมือก็ได้ถูกดับลง
