“เพราะงั้นเธอคิดจะหาใครสักคนมาดูแลไหม? เหตุผลเดียวกับที่เธอบอกกับฉีเซิ่งเทียนตอนขอหย่าไง?” อันโหรวมองไปที่ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอ ดูเหมือนเธอคนนี้จะมีอะไรบางอย่างอยู่ในใจ
“ฉันแค่พูดเรื่องนี้เล่น ๆ ไม่คิดว่าเขาจะจริงจังขนาดนี้!” เฉินเหยียนยังคงไร้ซึ่งหัวใจใด ๆ “แต่คงไม่ถึงกับให้ประธานจิ่งลงมือหรอกมั้ง? พ่อของฉันบอกว่าเร็ว ๆ นี้เกิดเรื่องขึ้น หลาย ๆ บริษัทถึงกับผิดสัญญาชั่วคราวกันยกใหญ่”
การเคลื่อนไหวของจิ่งเป่ยเฉินค่อนข้างรวดเร็ว วันนี้เธออยู่สำนักงานทั้งวัน แทบไม่ได้สังเกตเห็นเลยสักนิด
ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกเก้อเขินและอึดอัดเล็กน้อย เพราะนั่นเป็นสิ่งที่สามีของตัวเองทำ
“อันที่จริงเรื่องทะเบียนสมรสนั่นมันไม่มีผลในประเทศจีน เธอรู้ใช่หรือเปล่า?” แม้ว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้นกับห้างสรรพสินค้า จิ่งเป่ยเฉินต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่างที่ทำแบบนั้นแน่ ๆ
“ตอนนี้รู้แล้ว ไม่อย่างนั้นฉันจะปล่อยให้เขานอกใจหลังแต่งงานได้ยังไง เพียงแต่ว่า…..” เฉินเหยียนแตะที่ถ้วยกาแฟ ก่อนจะพูดต่อ “ฉีเซิ่งเทียนแค่ไม่รู้เท่านั้นเอง!”
ถ้าหากรู้แล้วละก็ คงไม่มานั่งตามหาเธอหรอก อีกอย่างก็คงไม่ทำกับสกุลเฉินแบบนั้นแน่
