“ลุงสอง คุณพูดแบบนี้กับฉันได้ยังไง ฉันทำแบบนี้เพราะหวังดีต่อคุณ” หรือว่าเขาไม่เคยได้ยินว่าจิ่งเป่ยเฉินเป็นคนยังไง?
ไม่คิดเลยว่าจะกล้าขู่เขา!
“เธอจะไปรู้เรื่องอะไร เรื่องทรัพย์สมบัตินั้นเรื่องใหญ่ ฉันทำก็เพื่อชีวิตครึ่งหลังต่อจากนี้ ลูกสาวฉันไม่อยู่แล้ว ไม่มีใครดูแลยามแก่! ถ้าฉันไม่ได้เงิน เรื่องนี้จะไม่จบแน่!” เหอเฉียงมองพวกเขาด้วยสีหน้าท่าทางที่โกรธเคือง
“ฉันไม่ได้ขาดเงิน เงินของฉันก็มีมากมาย แต่ว่า…..ไม่ได้แบ่งให้” เธอไม่มีเงิน แต่จิ่งเป่ยเฉินมีเงินเยอะ!
เยอะจนใช้ไม่หมด แต่ว่าถึงจะเยอะมากแค่ไหนก็ไม่ให้คนอย่างเขา
“เธอจะภูมิใจอะไรนักหนา อยู่นี่ก็เสียเวลาเปลืองน้ำลาย รอให้สามีเธอเอาค่าไถมาให้เถอะ! เอาเธอมาให้ฉัน” เหอเฉียงหมดความอดทนที่จะอยู่ในห้องผู้ป่วยนี้แล้ว!
จิ่งเป่ยเฉินอาจจะมาแล้วก็ได้ ถ้ายังไม่พาออกไปแล้วโดนล้อมเอาไว้ เงินของเขาจะทำยังไง!
แม่ของเหอเฉ่ากับเหอเฉ่ายังไงก็เป็นผู้หญิงสองคน จะให้พวกเขาเอาชนะผู้ชายได้ยังไง และอันโหรวก็เป็นคนยอมเองด้วย
“ฉันจะไปกับพวกนาย” เธอมองไม่เห็น จึงทำได้เพียงแค่ขยับตัวช้า ๆ
