เหอเฉียงเผยรอยยิ้มขึ้นมาบนใบหน้า ก่อนจะหันตัวไปอย่างพอใจ ทั้งคู่จับแขนเธอไปไว้ด้านหลัง
ทันใดนั้นการเคลื่อนไหวของทั้งสองคนที่อุ้มอันโหรวก็หยุดลง เธอที่หลับตาอยู่นั้นรู้สึกได้ถึงเหอเฉียงที่เดินก้าวถอยหลังมา
“ไม่ต้องไปแล้ว!” เขายังคงเดินถอยหลังมาอีกครั้ง
เหอเฉียงมองชายชุดดำตรงหน้าด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม เขานั้นตกใจกลัวจนฉีราดกางเกง สิ่งที่เขาข่มขู่อันโหรวเมื่อครู่นั้นได้หายไปทันที
บอดี้การ์ดของประธานจิ่ง!
ยังไม่ทันได้เห็นประธานจิ่ง เขาก็ตกใจกลัวอย่างมาก สมควรตาย เป็นเพราะเหอเฉ่าแท้ ๆ สองแม่ลูกนั่นถ่วงเวลาเขา ไม่อย่างนั้นคงจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้
ตอนนี้เขาควรที่จะพาอันโหรวออกไปถึงจะถูก ตอนนี้กลับถูกล้อมเอาไว้เสียได้ อยากจะหนีไปก็หนีไม่ได้
“พวกแกอย่าเข้ามานะ! นายของพวกแกยังอยู่ในมือของฉันนะ!” เหอเฉียงแสร้งทำเป็นเคร่งขรึมใส่พวกเขา เขาคนเดียวแบบนี้สามารถที่จะทำให้เขาล้มได้!
ตอนนี้สิ่งที่เขาต่อรองได้ก็มีเพียงผู้หญิงที่อยู่ด้านหลังเท่านั้น อย่าให้เธอหนีไปได้เด็ดขาด ไม่งั้นตัวเขาได้ตายแน่
อันโหรวสงบนิ่ง แต่ว่ากลิ่นสีน้ำมันบนร่างกายนั้นดมแล้วทำให้รู้สึกไม่สบายเอาเสียเลย เธอไม่ชอบ
