อันที่จริงเมื่อคิดอยากจะพูดเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเหอเหมียว แต่คิดไปคิดมาไม่ควรพูดดีกว่า ในเมื่อเธอไม่ใช่คนฆ่า และเธอเองก็ไม่ใช่ฆาตกรด้วย
เว้นเสียแต่พวกเขาจะคร่ำครวญและนึกถึง ถ้าเป็นแบบนั้นก็คงช่วยไม่ได้
เมื่อเธอหันหลังคิดจะเดินออกไป จู่ ๆ ก็มีบางคนรีบวิ่งเข้ามาที่ประตูห้อง ทันใดนั้นก็หยิบหม้อชุบสีแดงสาดเข้าไปที่ใบหน้าของเธอ
“ลุงสอง! คุณทำอะไร!” เหอเฉ่าเองก็เปรอะเปื้อนไปด้วย แต่ดวงตาของเธอเห็นชัดเจนว่าใครเป็นคนทำ
“เธอพูดมาได้ว่าฉันทำอะไร ครอบครัวของพวกเราต้องกลายมาเป็นแบบนี้ เหมียวเหมียวจากพวกเราไปแล้ว ทุกอย่างมันเป็นความผิดของผู้หญิงคนนี้! ถ้าหากไม่ใช่เพราะมัน เหมียวเหมียวก็คงไม่เป็นแบบนี้ ครอบครัวของพวกเราก็คงไม่แตกสลายแบบนี้!” พ่อของเหอเหมียวตะโกนเสียงดัง “จ่ายค่าชดเชยมา!”
อันโหรวหลับตาลงอย่างเต็มแรง ช่างเป็นคนที่โชคร้ายจริง ๆ ตัวเธอเนี่ย ไม่ว่าจะไปไหนเธอก็มักจะโชคร้ายอยู่เสมอ
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แต่ยังไม่กล้าที่จะลืมตาขึ้นมา เธอเดินไปตรงจุดที่กระเป๋าเธออยู่ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา
“คิดจะทำอะไร!” พ่อของเหอเหมียวมองดูท่าทางของเธอ จู่ ๆ ก็แย่งเอาโทรศัพท์ของเธอไป
