เหอเฉ่ารีบเข้าไปพยุงเธอไว้ ตัวเธอเองยืนอยู่ข้างหลัง ทั้งตัวเธอเต็มไปด้วยสีที่เปรอะเปื้อนมาจากตัวอันโหรว เธอมองเห็นได้อย่างชัดเจน
เหอเฉ่ารู้สึกชื่นชมตัวเธอมาก ในสถานการณ์แบบนี้ตัวเธอยังคงสงบนิ่งได้อยู่อีก
“คุณขอเงินไม่ใช่เหรอ? ฉันจะโทรไปเอาเงินให้คุณไง อยากได้เท่าไร?” ถ้าไม่โทร จิ่งเป่ยเฉินก็คงจะไม่รู้แน่ ๆ ว่าตอนนี้เธอเกิดเรื่องอะไรขึ้นตอนอยู่ที่นี่
“ฉันจะโทรเอง!” พ่อเหอเหมียวถลึงตาใส่เธอ “เธอมันสารเลว อย่ามานึกเสียใจทีหลังละกัน คิดเหรอว่าราดน้ำมันใส่กองไฟแล้วไฟมันจะไม่ปะทุ!”
“อยากลองสาดน้ำมันก็ลองดูสิ อยากจะรู้เหมือนกันว่าคุณจะหลบหนีไปไหนได้!” น้ำเสียงของอันโหรวสงบนิ่ง ตอนนี้เธอต้องการที่จะโทรหาจิ่งเป่ยเฉินให้ไวที่สุด
เนื่องจากสภาพตอนนี้ของเธอทำให้เธอมองไม่เห็น ถ้าหากเปิดตามีหวังสีคงซึมเข้ามาทำให้แสบตาแน่ ๆ
อีกอย่างคนตรงหน้ากำลังถลึงตาใส่เธอ มีแต่เธอต้องโทรหาจิ่งเป่ยเฉินเท่านั้นถึงจะช่วยได้
ไม่นานปลายสายก็กดรับ “โหรว….”
พ่อของเหอเหมียวเอ่ยคำพูดขัดจิ่งเป่ยเฉิน “โหรวอะไร! ฉันเป็นพ่อของเหอเหมียว ภรรยาของแกอยู่ในมือฉันแล้ว หนึ่งร้อยล้าน! จ่ายมา ไม่งั้นไม่จบ!”
