“ก็ได้ งั้นเธอก็อยู่บ้านดี ๆ อย่าหนีไปทั่วนะ” เดิมทีเธอจะพูดว่าเดี๋ยวเลิกงานจะแวะไปหา แต่พอลองคิดดูอีกที ไม่แน่ฉีเซิ่งเทียนอาจจะไปหาเธอ เพราะงั้นตัวเองไม่ไปน่าจะดีกว่า
หลินจือเซี๋ยวเมื่อวางสายไปแล้วก็มองไปที่ช่างกุญแจที่อยู่เบื้องหน้า เขากำลังเปลี่ยนที่ล็อกกุญแจใหม่ “ขอบคุณนะคะอาจารย์! ลำบากคุณแล้ว!”
ครั้งนี้ฉีเซิ่งเทียนต่อให้มีกุญแจก็จะไม่มีโอกาสได้เข้ามาแน่ เพราะเธอเปลี่ยนกุญแจชั้นสองเกือบหมดเกลี้ยง
อันโหรวถือโทรศัพท์เดินเข้าไปในห้องทำงาน เมื่อผ่านห้องทำงานของจิ่งเป่ยเฉิน ฉีเซิ่งเทียนก็เดินออกมา เธอยิ้มให้ฉีเซิ่งเทียนพลางพยักหน้าราวกับเป็นสัญญาณบางอย่าง
เมื่อเขาออกไป เธอก็เดินเข้าไปในห้องทำงานของจิ่งเป่ยเฉินทันที
“ประธานจิ่ง ขออนุญาตถาม เมื่อครู่นี้พวกคุณคุยปรึกษาอะไรกันอยู่เหรอ?” อาจจะเป็นเรื่องของฉีเซิ่งเทียนและเฉินเหยียนที่ต้องการหย่ากันแน่ ๆ อย่างน้อยเขาก็ต้องรู้เรื่องนี้
“ปรึกษาเรื่องกดดันสกุลเฉิน” จิ่งเป่ยเฉินพูดตรง ๆ อย่างไม่ปิดบัง
อันโหรวขมวดคิ้วขึ้นและเดินไปหาเขา “ทำไมฉีเซิ่งเทียนถึงไม่ทำข้อตกลงกับเฉินเหยียน? หรือว่าเธอปฏิเสธที่จะหย่ากับเขา?”
