เฉินเหยียนมองใบทะเบียนสมรสที่มีชื่อฉีเซิ่งเทียนและเธอด้วยท่าทางที่ทำอะไรไม่ถูก
“ฉิบหาย! ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้!” นี่เธอบ้าไปแล้วเหรอ!
ฉีเซิ่งเทียนยังไม่ได้ตอบอะไร เฉินเหยียนก็ฉีกทะเบียนสมรสนั้นขาดและทิ้งลงแม่น้ำทันที
“เฮ้ย! เฉินเหยียน สมองเธอมีปัญหาหรือไง? ฉีกไปแล้วฉันจะหย่าได้ยังไง?” ฉีเซิ่งเทียนตอบกลับอย่างร้อนรน แทบอยากจะกระโดดลงไปเก็บกลับมา
แต่ว่าถ้าเขากระโดดลงไป ผู้หญิงตรงหน้าคงจะวิ่งหนีไปอีกแน่ ๆ
“ทำไมนายไม่พูดให้มันเร็วกว่านี้ แบบนี้ก็ดี! ในเมื่อหย่ากันไม่ได้ งั้นก็อยู่ร่วมกันนี่แหละ! ยังไงฉันก็เสียเปรียบนะ! ฉันเป็นผู้หญิงที่ดีขนาดนี้ เสียเปรียบนายแท้ ๆ” เฉินเหยียนเหลือบมองเขาและกระชากกระเป๋ามาจากเขา ก่อนจะเดินจากไป
ฉีเซิ่งเทียนยังคงยืนจ้องเธออยู่ที่เดิม เขาอยากจะโยนเธอลงไปจริง ๆ
“สามี นายยังจะยืนอยู่ตรงนั้นทำอะไร? ไม่ไปเหรอ! หรืออยากจะไปเดินเล่น?” เฉินเหยียนเดินไปไม่กี่ก้าวก็หันกลับมามองเขาด้วยรอยยิ้ม
ในหัวสมองของเธอนั้นมีแต่น้ำใช่ไหม?
จะไปเดินเล่น?
เธอเคยคิดดูอีกครั้งบ้างหรือเปล่า?
