“ฉันเมาหนักกว่ามาก ฉันก็ว่าทำไมเขาถึงได้อยากให้ฉันดื่มเหล้าขนาดนั้น! แล้วตัวเองก็ดื่มไปเยอะมาก หลังจากนั้นฉันก็ไม่ได้สติอีกเลย ไม่คิดว่าเขาจะมาขอแต่งงานแบบนั้น! ฉันเองก็อึดอัด! แต่เมื่อก่อนตอนที่ฉันโกรธก็เป็นคนพูดเองว่าถ้าเขาขอแต่งงานจะไม่ตอบตกลง ถ้าเกิดเรื่องขึ้นอีกจะวิเศษขนาดไหน!” เธอไม่อยากจะคิดถึงความฝันนั้น!
“ความผิดของเขา ทั้งหมดเป็นความผิดเขา เพราะงั้นเซี๋ยวเซี๋ยวของฉันไม่ต้องเสียใจไป! เขากลับมาเมื่อไหร่จะช่วยเธอจัดการเอง พวกเราไม่ชนะก็ยังมีจิ่งเป่ยเฉิน เขาต้องช่วยเธอแน่นอน เขาเองก็มีความผิดหลังจากดื่มจนเมาเหมือนกัน น่าจะรับผิดชอบได้” อันโหรวได้ฟังเรื่องของพวกเขาก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
เข้มแข็งพลางยิ้มออกมาบาง ๆ เพื่อปลอบใจหลินจือเซี๋ยว
เธอรู้สึกว่าตัวเองถูกจิ่งเป่ยเฉินลากไปแต่งงานนั้นก็แปลกใหม่พอแล้ว แต่หลินจือเซี๋ยว?
เธอที่เตรียมจะไปแต่งงาน ไม่คิดว่าจะถูกเปลี่ยนตัวเป็นคนอื่น
เป็นเรื่อง……ที่เซอร์ไพรส์ในชีวิตได้เสมอ
“ได้!” เธอจะต้องเลิกกับฉีเซิ่งเทียน!
ไม่สิ พวกเขาเลิกกันแล้ว
“ถ้าเธอไม่มีจิตใจที่จะทำงานก็ไม่ต้องฝืน ไปพักผ่อนเถอะ ฉันไปก่อน” เธอลุกขึ้นและออกไปจากห้องทำงานของหลินจือเซี๋ยว
