จิ่งเป่ยเฉินเดินเข้าห้องทำงานของตัวเองอย่างเย็นชา ส่วนอันโหรวหมุนตัวกลับจากห้องทำงานตัวเองไปยังห้องทำงานของหลินจือเซี๋ยว
“เซี๋ยวเซี๋ยว……” เธอวางแก้วน้ำร้อนในมือลงตรงหน้าหลินจือเซี๋ยว “ดื่มน้ำอุ่น ๆ หน่อย”
“โหรวโหรว เธอทำแบบนี้ ฉันรู้สึกว่าประจำเดือนของฉันใกล้จะมา” เธออกหักและยังถูกดูแลดีแบบนี้อีก
“เกือบจะ” อันโหรวนั่งลงข้างเธอ ใบหน้าที่สวยงามนั้นเต็มไปด้วยความกังวล “ดื่มน้ำสักหน่อยแล้วค่อยเล่ามา ดูว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง”
หลินจือเซี๋ยวหยิบแก้วน้ำขึ้นมาและพูดอย่างอ่อนแรง “ความจริงแล้ว…….ก็ไม่ได้มีอะไร”
“อืม….”
“โอเค!” เธอยังพูดไม่เคลียร์เหรอ?
หลินจือเซี๋ยวดื่มน้ำและค่อย ๆ เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้อันโหรวฟังอย่างง่าย ๆ เมื่อพูดจบก็ดื่มน้ำอึกใหญ่ บนใบหน้ามีความโกรธเล็กน้อย
“เพราะงั้นฉีเซิ่งเทียนไม่ได้เจตนา เขาอาจจะเมาหนักกว่าจิ่งเป่ยเฉิน” แบบนี้เป็นเรื่องเยาะเย้ยหรือเปล่า?
สามีฉันไม่ถือสาหรอก!
เธอเพียงแค่ปลอบเพื่อนซี้เท่านั้น
