จิ่งเป่ยเฉินเดินผ่านพวกเขาไปอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องและตรงไปที่รถ
“เซี๋ยวเซี๋ยว เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” อันโหรวเป็นห่วงเธอมาก เมื่อคืนนี้ตอนที่คุยโทรศัพท์ก็ได้ยินเสียงเธอร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด
“ฉันไม่เป็นไร ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นแหละ ความรักไม่ใช่ทั้งชีวิตหรอกนะ ฉันน่าจะเชื่อว่าเขาสามารถจัดการเรื่องพวกนี้ได้ ถ้าหากจัดการไม่ได้ก็ช่าง ฉันคงต้องยอมตัดใจ ฉันเป็นผู้หญิงที่เก่งนะ จะหาแฟนดี ๆ ไม่ได้สักคนเลยเหรอ?” หลินจือเซี๋ยวดึงแขนของอันโหรวและพาเดินออกไป
เมื่อเห็นบิ๊กบอสสตาร์ทรถรออยู่ แม้ว่าตอนทำงานจะนั่งรถบิ๊กบอสไปทำงาน แต่ตอนเลิกงานคงไม่มีใครมาส่งเธอแน่
“เซี๋ยวเซี๋ยว ถ้าเธอขับรถละก็ ฉันจะยิ่งเป็นห่วง ขึ้นรถเถอะ!” อันโหรวดึงเธอขึ้นไปนั่งบนรถ
หลินจือเซี่ยวตัวแข็งทื่อทันทีที่เข้าไปนั่งในรถ แม่จ๋า ตอนนี้บิ๊กบอสกำลังเป็นคนขับรถให้เธอเสียแล้ว!
แถมยังให้เธอมานั่งกับเบาะหลังกับภรรยาของเขาด้วย แบบนี้มันจะดีเหรอ?
ตลอดทางที่ผ่านมาเธอไม่พูดไม่จาสักคำ ได้แต่นิ่งเงียบจนถึงบริษัท
