ฉีเซิ่งเทียนเริ่มสงสัย รู้สึกว่ามีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเอาซะเลย
เธอยังอยู่เมือง A หรือเปล่า!
แม่ง! ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาไม่ต้องหาเธอทุกที่เลยเหรอ ต้องวิ่งไปมาทั้งวันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
……
อันโหรวที่นอนพักผ่อนอยู่บนเตียงได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น แม้ความจริงจะไม่อยากขยับแม้แต่ปลายนิ้ว แต่เวลานี้ดึกมากแล้ว ใครโทรศัพท์มากัน!
ผู้ชายด้านข้างหยิบโทรศัพท์ของเธอมาดู ก่อนจะขมวดคิ้วขึ้น “หลินจือเซี๋ยว”
“เอามาให้ฉัน!” เธอรับโทรศัพท์ของหลินจือเซี๋ยว ก่อนจะเปิดโคมไฟตรงหัวเตียงและลุกขึ้นนั่ง
ทันทีที่เธอนั่ง หัวของผู้ชายที่อยู่ด้านข้างก็นอนลงมาบนขาของเธอ เขามองเธอด้วยแววตาสีดำสนิท
“เซี๋ยวเซี๋ยว ทำไมไปพักร้อนกลับมาเร็วจัง?” ไม่กี่วันนี้พวกเขาไปเที่ยวไม่สนุกเหรอ?
“โหรวโหรว รบกวนพวกเธอ…..หรือเปล่า? แต่ว่าฉันเสียใจมากจริง ๆ เพราะงั้น……” หลินจือเซี๋ยวนั่งลงบนโซฟาและหยิบถุงขนมขึ้นมา ก่อนจะยัดขนมเข้าปากด้วยความโกรธ
เธอไม่ได้เจตนาที่จะรบกวนพวกเขากลางดึกแบบนี้ แต่ว่ามันโกรธจนทนไม่ไหว ถ้าไม่หาคนมารับฟังเธอ เธออาจจะกลายเป็นคนที่ถูกทิ้ง คล้ายหมาหัวเน่ารึเปล่าแบบนั้น!
