“ไม่เป็นไร เธอพูดมาเถอะ!” พวกเขานอนแล้ว พูดตามตรงพวกเขากำลังเตรียมตัวนอนหลังจากออกกำลังกายเสร็จ
“บิ๊กบอสไม่ได้…..ช่างเถอะ โหรวโหรว เธอ….ฉัน…..ฮือ ๆ”
อันโหรวได้ยินเสียงร่ำไห้อย่างต่อเนื่องและเสียงของขนมขบเคี้ยว ทันใดนั้นก็มองไปทางจิ่งเป่ยเฉินที่ถูกปลุกขึ้นมา ก่อนจะพูดด้วยเสียงเบา ๆ “น้องชายของนายทำเซี๋ยวเซี๋ยวของฉันโกรธอีกแล้ว”
“ที่รัก มันไม่เกี่ยวกับฉันนะ” เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริง ๆ ไม่รู้ว่าพวกเขากลับมาแล้วด้วยซ้ำ
อันโหรวเลิกคิ้วขึ้น พวกเขานี่มันพวกเดียวกันจริง ๆ
เสียงปลายสายยังคงร้องไห้คร่ำครวญอย่างต่อเนื่อง แต่ไม่ยอมพูดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
เธอยื่นโทรศัพท์ออกไปไกล ก่อนจะมองจิ่งเป่ยเฉินที่มีหน้าตาสบายใจ “นายโทรศัพท์ไปหาฉีเซิ่งเทียนสิ”
“ที่รัก มันเรื่องของคนสองคน พวกเรานอนกันเถอะ!” ถ้าเธอยังกระตือรือร้นแบบนี้ เขาขยันให้ก็ได้
เธอจ้องมองเขา หลินจือเซี๋ยวกำลังร้องไห้อย่างเศร้าใจ เธอจะวางโทรศัพท์ได้ยังไง
“งั้นนายนอนอยู่ที่นี่ ฉันจะไปหาเธอ!” เธอรู้สึกไม่สบายใจ
“ที่รัก……..” จิ่งเป่ยเฉินมองเธอที่กำลังจะเดินออกไป ก่อนจะรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและพิงไปที่หัวเตียงพลางกุมมือของเธอเอาไว้
