“เซี๋ยวเซี๋ยว เธอใจเย็น ๆ ก่อน ฉันจะไปอยู่เป็นเพื่อนเธอ” เธอพูดจบก็ขยับตัวพลางมองเขา “เธออยู่ที่บ้านคนเดียว ถ้าหากทำอะไรไม่คิดขึ้นมาจะทำยังไง?”
“ที่รัก เธอโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว จะไปทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง” ไม่อยากให้เธอไป นี่มันดึกมากแล้ว
“ที่รักคะ ตอนนี้นายไปดูน้องชายของนายจะดีกว่านะ! เขาแต่งงานแล้ว นายไม่ไปสนใจหน่อยเหรอ? ส่งซองแดงไปให้อะไรแบบนั้นก็น่าจะดีนะ” อันโหรวเลิกคิ้วขึ้น ตอนนี้เธอรู้เพียงฉีเซิ่งเทียนแต่งงานแล้ว
แต่ว่ายังไม่รู้สถานการณ์ทั้งหมด เธอไม่ไปหาหลินจือเซี๋ยวแล้วจะช่วยยังไง?
“ฉันจะไปส่งเธอ”
“ฉันไปเอง”
“ฉันจะได้ไปหาฉีเซิ่งเทียน!” เขาจะปล่อยให้เธอไปคนเดียวอย่างสบายใจได้ยังไง
“โอเค!” บางครั้งก็ต้องพูดประนีประนอมกับสามี โดยเฉพาะตอนที่เขาดีกับเธอ
ถ้าเธอยืนกรานที่จะไปด้วยตัวเอง คาดว่าเขาคงจะไม่อนุญาตให้เธอไป!
จิ่งเป่ยเฉินไปส่งเธอที่บ้านหลินจือเซี๋ยว เขามองเธอจากด้านหลังอย่างอาลัยอาวรณ์ หลังจากนั้นก็ไปหาฉีเซิ่งเทียน
อันโหรวเข้ามาก็เห็นหลินจือเซี๋ยวนั่งพิงอยู่บนโซฟาและหลับไป
เธอควรจะพาจิ่งเป่ยเฉินเข้ามาก่อน อย่างน้อยก็พาเธอขึ้นไปนอนข้างบน!
ช่างเถอะ!
คิดว่าคงจะเรียกเขามาไม่ได้
