โชคดีที่ตอนนี้เป็นฤดูร้อน นอนบนโซฟาก็คงไม่เป็นหวัด เธอหยิบผ้าห่มบาง ๆ มาห่มบนตัวของหลินจือเซี๋ยว เก็บกวาดห้องรับแขก หลังจากนั้นก็ขึ้นไปนอนบนห้อง
รีบมาหาเธอเพื่อปลอบใจตอนกลางดึก สุดท้ายก็แค่มาเปลี่ยนที่นอนเท่านั้น
……
หลินจือเซี๋ยวรู้สึกว่าตัวเองนอนไม่ค่อยสบายเท่าไรนัก สายตาที่อ่อนล้าค่อย ๆ เปิดขึ้น ก่อนจะได้กลิ่นหอม ๆ ลอยมา
“โหรวโหรว!” เธอมองไปที่อาหารเช้าบนโต๊ะและมองไปที่ห้องครัว
“ตื่นสักทีนะ” อันโหรวเสิร์ฟนมร้อนออกมาจากห้องครัว “ดื่มสิ”
หลินจือเซี๋ยวดื่มนมไปหลายอึก “โหรวโหรว เธอนี่ดีจริง ๆ”
เธอซาบซึ้งใจ ห้องรับแขกดูสะอาดสะอ้านมาก โหรวโหรวเก็บกวาดไปเรียบร้อยแล้ว เมื่อวานโหรวโหรวบอกจะมาหา หลังจากที่เธอวางโทรศัพท์ไปก็นอน
ไม่รู้ว่าเธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่
“เธอไม่ได้เป็นอะไรก็ดีแล้ว ฉันกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้น” ทั้งคู่เดินมานั่งที่โต๊ะอาหาร ทันใดนั้นเสียงกดกริ่งก็ดังมาจากหน้าประตู
“โหรวโหรว อย่าไปเปิดประตูนะ! ต้องเป็นฉีเซิ่งเทียนแน่!” ตอนนี้เธอยังคงโกรธไม่หาย ไม่อยากเจอหน้าเขาเลย
ไม่ใช่สิ!
