หลินจือเซี๋ยวอาบน้ำเสร็จก็ออกมาเห็นว่าฉีเซิ่งเทียนนั้นไม่ได้นอนหลับต่อ เขานอนอยู่บนเตียงพลางมองเธอด้วยสายตาที่เป็นประกาย
ฝีเท้าของเธอถึงกับหยุดลง ถ้าหากเธอเดินเข้าไปตอนนี้มีหวังเธอคงถูกกินจนไม่เหลือซากแน่ ๆ
“กลิ่นเหล้าบนตัวนายเหม็นมาก ถ้าไม่นอนก็ไปอาบน้ำซะ!” เธอยืนห่างจากเตียงสองเมตรและมองไปที่เขา
เซี๋ยวเซี๋ยวรังเกียจเขาแล้ว!
เขาช่างเป็นผู้ชายที่น่าสงสารเสียจริง ๆ
“งั้นหลังจากที่ฉันอาบน้ำแล้ว หลังจากนั้น……..” เขาลุกออกจากเตียงและเดินไปหาเธอ “ได้ใช่หรือเปล่า…..?”
“ได้อะไร? นายไปอาบน้ำก่อนค่อยมาพูด! กลิ่นเหม็นมาก!” เมื่อคืนเธอนอนแบบนั้นไปได้ยังไงกัน!
คงเป็นเพราะเมาจนหลับสนิทไปแน่ ๆ
“เดี๋ยวไปแล้ว!” ถ้ารู้แต่แรกว่าจะเป็นแบบนี้ สู้ไปอาบน้ำกับเธอน่าจะดีกว่า น่าจะไม่เลวเหมือนกัน!
หลินจือเซี๋ยวมองความคิดเขาออก ก่อนจะยกเท้าและเตะไปที่เขาเบา ๆ “ไปได้แล้ว!”
ฉีเซิ่งเทียนเผยรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเดินไปที่ห้องอาบน้ำด้วยความตื่นเต้น
หลินจือเซี๋ยวถลึงตาใส่เขาทันที ก่อนจะเดินไปที่ข้าง ๆ เตียงก็ได้กลิ่นเหล้าโชยมา เมื่อคืนนี้ทำไมถึงได้ดื่มเหล้าเยอะขนาดนั้นกันนะ!
