หลินจือเซี๋ยวหยิบหมอนมาตีเขา “นายทำอะไรลงไป?”
“เซี๋ยวเซี๋ยว ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย ฉันจำไม่ได้เลยสักนิด” เขาจะพาเฉินเหยียนเข้ามาในห้องของพวกเขาทำไม ไม่มีทางเกิดขึ้นแน่ ๆ ที่จะให้เธอเข้ามาที่ห้องของพวกเขา
แต่ว่านอนบนพื้นนั่นคืออะไรกัน?
“นายหมายความว่ายังไงกันแน่? คืนนี้จะนอนบนพื้น? หรือพรุ่งนี้จะนอนที่เตียงแทน!” เธอยังไม่ตื่นก็ช่างเถอะ แต่นี่เขากลับไม่ตื่นมารู้เรื่องเลยสักนิด
เมื่อคืนเดิมทีเธอก็ไม่ได้คิดอยากจะกินเหล้าเท่าไร แต่เขากลับบอกให้เธอลองชิมดู สุดท้ายก็กลายเป็นแบบที่เห็น
“เซี๋ยวเซี๋ยว ตอนนี้พวกเราก็สบายดีแล้วนี่นา! พวกเราไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นสักหน่อย” เขาจำไม่ได้เลยว่าเมื่อคืนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“แม้ว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ก็กลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นมากกว่า” ครั้งหน้าเธอจะไม่ดื่มมากแบบนี้แน่นอน
“ฉันจะไปอาบน้ำก่อน ส่วนนายนอนต่อไปเถอะ!” หลินจือเซี๋ยวพลิกตัวออกจากเตียง
ฉีเซิ่งเทียนมองเธอที่เดินออกไป “เซี๋ยวเซี๋ยว อาบด้วยกันไหม?”
“ไม่! นายนอนต่อไปเถอะ!” เธอตื่นขึ้นมาตอนเช้าก็ต้องมาเจอเรื่องนี้ ตอนนี้ใจเธอรู้สึกหดหู่อยู่เล็กน้อย
ถ้าเกิดอาบน้ำกับเขามีหวังได้หดหู่กว่าเดิมแน่ ๆ
