“เซี๋ยวบ้าอะไร! เมื่อคืนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกัน?” หลินจือเซี๋ยวมองดูเสื้อผ้าของเขาที่ยังดูปกติดีอยู่ เสื้อผ้าตัวเองก็ยังดูปกติดีเช่นกัน
โชคดีที่เมื่อคืนไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่ากับฉีเซิ่งเทียนหลังจากเมา แต่เรื่องของเฉินเหยียนนี่มันยังไงกัน?
พระเจ้าช่วย!
เธอทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงอย่างนั้นเหรอ!! นี่มันเรื่องอะไรกัน อยู่ ๆ ก็บังเอิญเจอเข้ากับตัว!
“เรื่องอะไรเหรอ?” เมื่อเขาลุกขึ้นมาก็เห็นเฉินเหยียนที่จ้องมาหน้าเขาด้วยความโกรธ ก่อนจะจับไปที่หน้าอกของตัวเอง “นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? แถมยังแอบถ้ำมองแต่เช้าอีก!”
“ยัยบ้า เธอต่างหากที่แอบดู! ทำไมฉันต้องไปแอบดูเธอด้วย! ให้ตายสิ! เมื่อคืนต้องเมาแน่ ๆ หรือสมองยังไม่ตื่นดีกัน!” เฉินเหยียนถลึงตาใส่เขาทันทีที่ได้ยินเขาพูด ก่อนจะหันหลังและเดินออกจากห้องไป
วิ่งมานอนในห้องของพวกเขาหนึ่งคืนก็ช่างมันเถอะ แต่นี่แบบ… แม่งเอ๊ย ทำไมถึงได้มานอนอยู่ที่พื้นแบบนี้ได้ คิดไม่ถึงเลยว่าผู้หญิงแบบเธอจะน่าเศร้าขนาดนี้ คงไม่มีผู้หญิงคนไหนเป็นแบบนี้แน่ ๆ
เฉินเหยียนเดินออกไปพร้อมกับท่าทีโมโห ทิ้งให้ฉีเซิ่งเทียนกับหลินจือเซี๋ยวที่อยู่ในห้องมองหน้ากันและกันอย่างงง ๆ
