หลินจือเซี๋ยวกำลังจะกดรับโทรศัพท์ เฉินเหยียนที่ยืนอยู่ด้านข้างมองชื่อที่ขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะคว้าโทรศัพท์ไปรับ “ฉีเซิ่งเทียน!”
ทันใดนั้นฝั่งนั้นก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ ตามมาด้วยคำถามมากมาย “เธอเอาโทรศัพท์คืนให้เซี๋ยวเซี๋ยว เซี๋ยวเซี๋ยวอยู่ไหน? ทำไมเธอถึงได้มีโทรศัพท์ของเซี๋ยวเซี๋ยว? นี่เธอกำลังทำอะไรกันแน่? ตามพวกเรามางั้นเหรอ?”
“นายนี่จินตนาการไปมากมายจริง ๆ เลย ฉันน่าจะมาถึงก่อนพวกนายอีกนะ ตามพวกนายมาที่ไหนกัน! ช่วยพูดให้มันมีเหตุผลหน่อยได้ไหม? นายอยู่ไหน? มากินข้าวด้วยกัน ฉันเลี้ยงเอง! เซี๋ยวเซี๋ยวอยู่ข้างฉัน ถ้านายไม่มาก็จะไม่เจอเธอนะ!”
หลินจือเซี๋ยวที่อยู่ด้านข้างมองเธออย่างแปลกใจเล็กน้อย เธอจะทำอะไร?
ฉีเซิ่งเทียนไม่มาก็จะไม่ได้เจอเธอ ฆ่าอำพรางศพ?
เธอคิดจินตนาการไปมากกว่าฉีเซิ่งเทียนเสียอีก
เฉินเหยียนได้ยินน้ำเสียงที่โกรธจากอีกฝั่งจึงรีบวางสายทันที “เซี๋ยวเซี๋ยว พวกเราไปกันเถอะ เดี๋ยวเขาก็มา”
แม้หลินจือเซี๋ยวจะไม่ยอมแต่ว่าก็ต้องตามเธอไปด้วย ไม่อย่างนั้นก็จะไม่ได้เจอฉีเซิ่งเทียนจริง ๆ
