“ไม่ต้องหรอก ฉันไม่กิน คุณกินไปเถอะ!” เธอหันศีรษะเอียงไปที่ผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ เธอแทน “ฉันไปห้องน้ำนะ”
“ต้องการให้…..” เขามองไปที่แม่ของหลินจือเซี๋ยวที่กำลังยกอาหารมาให้ ก่อนจะกลืนสองคำหลังว่า ‘ไปกับเธอไหม?’ ลงคอตัวเองไป
หลินจือเซี๋ยวรอคำพูดของเขาอยู่ แต่เขากลับไม่ยอมพูดต่อหลังจากนั้น
โชคดีที่อย่างน้อยเขาก็ปล่อยมือออกจากเอวของเธอ ทำให้เธอลุกขึ้นมาได้
ช่วงมื้อเที่ยง ทุกอย่างล้วนแล้วดูน่าสนุกไปหมด อย่างน้อยก็เหมือนจะเป็นแค่ผิวเผิน พ่อแม่ต่างก็ปฏิบัติกับพวกเขาอย่างเต็มที่ เซว์มู่และฉีเซิ่งเทียนก็ล้วนเป็นมิตรกับพวกเขา แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรที่เธอไปเกี่ยวข้องเลยสักนิด
เหมือนว่าตัวเธอนั้นไม่มีบทสนทนากับพวกเขาเลยสักนิด เกรงว่าแม้แต่ตัวเธอก็คงจะไม่มีตัวตนในที่นี่เลยด้วยซ้ำ
เธอลุกขึ้นออกจากโต๊ะเร็วหน่อย ก่อนจะกลับไปยังห้องของตัวเอง ไม่กี่นาทีต่อมาประตูห้องก็ถูกเปิดและปิดลง เธอรู้ดีว่าเป็นฉีเซิ่งเทียนที่เข้ามา
เธอนอนลงบนเตียงและมองไปที่ฉีเซิ่งเทียนที่ทำท่าทางลึกลับ “ทำไมนายไม่ทำเหมือนว่านายเป็นคนในบ้านนี้ไปเลย เข้าออกที่ไหนก็ได้ตามใจว่างั้น?”
