“เซี๋ยวเซี๋ยว ฉันคิดว่าสุดสัปดาห์นี้เธอไม่ต้องไปอยู่กับพ่อแม่แล้ว พวกเขาไม่ต้องการให้พวกเราอยู่ ฉันว่าพวกเราทิ้งเซว์มู่ไว้ที่นี่ดีกว่า ฉันจะพาเธอออกไปเที่ยวดีไหม!” ฉีเซิ่งเทียนลงไปนอนข้าง ๆ เธอและกอดเธอไว้ “เซี๋ยวเซี๋ยว พวกเราไปกันเถอะ ไปกันเถอะ ไปเลยตอนนี้ก็ยังได้!”
“จะไปไหน?” เธอไม่ได้เห็นฉีเซิ่งเทียนตื่นเต้นแบบนี้มานานมากแล้ว
“ที่ดี ๆ สักที่!”
ก่อนที่เธอจะพยักหน้าก็ได้ยินเสียงฉีเซิ่งเทียนตะโกนเสียงดังขึ้นว่า “คุณลุงคุณป้า พวกเรามีธุระ ขอตัวก่อนนะครับ! สุดสัปดาห์หน้าเดี๋ยวจะมาหาพวกคุณใหม่!”
“ได้! เดินทางปลอดภัยนะ” เสียงตอบรับของพ่อหลินดังขึ้นมาจากด้านนอกอย่างรวดเร็ว
ดวงตาของฉีเซิ่งเทียนเป็นประกายทันที ก่อนจะดึงเธอให้ลุกขึ้น “เซี๋ยวเซี๋ยว พวกเราไปเร็วเข้า!”
ทำไมเขาถึงได้ดูตื่นเต้นขนาดนี้กันนะ?
หลินจือเซี๋ยวเริ่มรู้สึกเอะใจราวกับว่าจะเกิดเรื่องที่ไม่ดี นี่พวกเขาจะไปที่ไหนกัน?
นั่งรถมาสักพัก หลังจากนั้นก็ตรงไปที่สนามบิน เพียงพริบตาก็ขึ้นไปบนเครื่องบิน เล่นเอาซะหัวของเธอยังมึน ๆ อยู่เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
