ทันทีพระแม่ชิงชิวนำทางเขาเหาะเข้าไปในหอหลังหนึ่งบนท้องฟ้า มันอยู่ห่างจากเทวะไท่ซั่งไม่ไกลนัก อย่างน้อยก็ใกล้กว่าเบาะกลมเหล่านั้น การมาถึงของพระแม่ชิงชิวทำให้เกิดเสียงอื้ออึงไม่น้อย ชวนให้เจียงฉางเซิงสงสัยใคร่รู้กว่าเดิมว่าปัจจุบันพระแม่มีตำแหน่งฐานะอย่างไรกันแน่ สุดท้ายทั้งสองคนก็เข้ามานั่งสมาธิห่างกันสองจั้งอยู่ในห้องโถงใหญ่ของหอ“ขอบังอาจถาม ยามนี้เจ้าแม่เซียวเหอสุขสบายดีหรือไม่”เจียงฉางเซิงเอ่ยปากถาม หลังจากได้พบท่านเทพไป๋อีเขาก็คาดหวังกับยุคสมัยนี้มากกว่าที่เคยพระแม่ชิงชิวเผยยิ้มอ่อนหวานตอบว่า “อาจารย์ย่อมสบายดี เพื่อพบหน้าผู้อาวุโสอีกครั้ง นางเดินทางไปเยือนลานเทศนาของขั้นพรหมเกือบทุกแห่ง แม้ระดับขั้นบำเพ็ญของอีกฝ่ายจะสู้นางมิได้ก็ตาม แต่นางไม่เคยพบท่านเลย ช่วงนี้นางใกล้จะบรรลุวิชา ดังนั้นจึงมิได้เดินทางมาด้วยตนเองแต่ส่งข้ามาแทน คิดไม่ถึงว่าจะพบผู้อาวุโสเข้าจริงๆ”สิบล้านปีก่อน นางกับศิษย์น้องฉงนยิ่งนัก นางรู้สึกว่าความใส่ใจที่อาจารย์มีต่อเจียงฉางเซิงช่างเป็นสิ่งที่น่าฉงนงงงวยทว่าเมื่อกาลเวลาค่อยๆ เคลื่อนผ่านไป ความแน่วแน่ของอาจารย์ก็ส่งผลกระทบต่อความคิดของพวกนาง ยิ่งพวกนางได้ผ่านเรื่อง
