จะเป็นเขาได้ยังไง แบบนี้ดีต่อฉีหย่วนหยางตรงไหน?
คนแรกที่ไปหาเธอที่สถานีตำรวจในคืนนั้นก็เป็นเขา ยิ่งเธอคิดมากเท่าไรก็เริ่มรู้สึกว่าเรื่องของเหอเหมียวนั้นไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด อย่างน้อยก็แสดงออกมาไม่ได้ง่าย
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาฉีหย่วนหยาง แต่กลับได้รับสายอีกคนหนึ่งแทน
เป็นสายที่เธอไม่ต้องการจะรับเลย
เธอมองไปที่เบอร์โทรที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ นิ้วมือค่อย ๆ เลื่อนรับ สุดท้ายก็รับสายนั้น
“ฮัลโหล”
“พี่คะ พอมีเวลาว่างไหม? ตอนนี้ฉันอยู่ร้านกาแฟตรงข้ามบริษัท ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับพี่ เป็นเรื่องสำคัญเกี่ยวกับคุณลุงคุณป้า”
ถ้าเธอไม่พูดถึงเรื่องนี้ อันโหรวไม่มีทางอยากจะไปเจอเธอแน่นอน
“อืม” เธอตอบอย่างเรียบ ๆ ก่อนจะกดวางโทรศัพท์และลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องทำงาน
ทันทีที่เธอเดินออกมาก็เห็นหลินจือเซี๋ยวกำลังจะเดินไปห้องทำงานจิ่งเป่ยเฉิน “โหรวโหรว เธอจะไปไหน?”
หลินจือเซี๋ยวมองและเดินมาหาเธอ
“ออกไปข้างนอกหน่อย เธอเข้าไปห้องทำงานลับ ๆ อย่าบอกจิ่งเป่ยเฉินนะ” เธอจะไปหาอันหยาพั่น เขาต้องไม่ยอมแน่
