หรือว่าอาจจะตามไปด้วยกัน เมื่อคิดถึงเรื่องครั้งก่อนเธอก็ไม่อยากให้จิ่งเป่ยเฉินเจออันหยาพั่น ไม่ต้องเจอกันนั้นดีที่สุด
“ได้ ฉันจะไม่บอก เธอไปเถอะ! ระวังตัวด้วย!” หลินจือเซี๋ยวไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่คำพูดของเธอแน่นอนว่าก็ต้องฟัง
“อืม” อันโหรวตอบอย่างเรียบง่ายและเดินออกจากบริษัทไป
ขณะที่เธอเดินไปร้านกาแฟตรงข้าม อันหยาพั่นก็ได้สั่งกาแฟไว้แล้วสองแก้ว เป็นรสชาติที่เธอชอบ เพียงแต่ช่วงนี้เธองดกาแฟจึงขอแค่น้ำเปล่า
อันโหรวมองไปที่ขวดน้ำเปล่าตรงหน้าก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “พี่คะ พี่กับน้ำเปล่า หรือเพราะยังโกรธเรื่องครั้งก่อนอยู่เหรอ?
“เธอออกมาจากเมือง S ได้ยังไง?” เธอจำได้ว่าจิ่งเป่ยเฉินบอกให้อันหยาพั่นกลับไป ตอนนั้นเธอก็พูดเองว่าจะไม่กลับมาอีก
สุดท้ายก็กลับมาจนได้