“พี่คะ คือฉันมาหาแฟนของฉัน ไม่ได้มาหาพี่เขยหรอก เรื่องครั้งก่อน……ฉันจำเป็นต้องอธิบายสักหน่อย ไม่อย่างนั้นพี่อาจเข้าใจฉันผิดไปตลอดแน่” อันหยาพั่นมองเธอและพูดอย่างจริงจัง “ความจริง….เป็นคุณลุงคุณป้าสั่งให้ฉันหาวิธีหยุดงานแต่งงานของพี่กับพี่เขย ไม่อย่างนั้นฉันจะอยากได้สามีของพี่ไปทำไม นั่นเป็นพี่เขยของฉัน ฉันทำแบบนั้นก็คงจะไม่มีศีลธรรมเลยนะจริงไหม?”
“ศีลธรรม? ถ้าเป็นเพราะแม่ของฉันจริง ๆ หรือว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่น? จำเป็นจะต้องใช้วิธีนี้? ต้องใช้เวลาและลงแรงเพื่อหาเส้นผม ไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจ ไหนจะเรื่องลูกบุญธรรมอีก เธอเชื่อฟังแม่ของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?” อันโหรวมองเธอด้วยสีหน้าที่เย็นชาและไร้การแสดงออก
จับมือโตด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก อันหยาพั่นจะเชื่อฟังแม่ของเธอได้ยังไงกัน