“นาย นาย นาย! นายมันบ้า! นายจงใจให้เป็นแบบนี้! บทลงโทษคืนนี้ ห้ามเข้ามาในห้องนอนของฉัน!” ความจริงเธอง่วงนอนมาก อยากจะไปนอนแล้ว
“บทลงโทษนี้ร้ายแรงเกินไปแล้ว ฉันรับไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นฉันทำไปก็เพราะเธอไม่ใช่เหรอ? เธอลองคิดดูสิ ถ้าเขาถูกใจเธอจะลำบากแค่ไหน! ถ้าฉันต้องจัดการเวลามาสู้กับศัตรูความรัก เอาเวลาตรงนั้นมาอยู่เคียงข้างเธอดีกว่า!” เขายื่นมือออกมา แต่เธอกลับเดินถอยหลังทันที!
“หลินจือเซี๋ยว เธอยังจะหนีอีก!” หรือว่าเธอจะโกรธเรื่องที่ผ่านไปนานแล้ว?
เธอวิ่งหนีไปเร็วมาก ฝีเท้าของเขาก็ตามไปอย่างไว ทั้งคู่หยุดอยู่ที่หน้าประตูห้อง
มือของเธอถูกเขาจับเอาไว้ เธอจ้องมองเขา “วิธีการของนายดูเหมือนจะไม่ค่อยถูกนะ”
“ฉันจับมือแฟนของฉันอยู่ไม่ได้เหรอ?” ฉีเซิ่งเทียนใช้แรงดึงแขนของเธอ ตัวของเธอนั้นเอนมาอยู่ในอ้อมกอดของเขา
“ฉันหมายถึงนายในวันนั้น ไม่ใช่ตอนนี้ และแน่นอนว่าตอนนี้ก็ใช่!” ทั้ง ๆ ที่เธอโกรธ ไม่คิดเลยว่าเขาจะยังโอบเธออยู่แบบนี้
เขาก้มมองใบหน้าที่โกรธจัดของเธอ ก่อนจะค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้ “เรื่องมันผ่านไปนานแล้วยังจะคิดมากอยู่อีกเหรอ?”
