“นายขึ้นไปนอนคนเดียว! ดูสิว่าหลังจากนี้นายจะกล้าโกหกฉันอยู่อีกไหม!” เธอจำเป็นต้องแข็งข้อสักครั้ง ไม่อย่างนั้นหลังจากนี้อาจจะถูกเขากินจนไม่เหลือซาก
“ฉัน…..ไม่ได้โกหกเธอ คนที่ฉันโกหกคือเซี๊ยมู่ หลังจากนั้นเขาก็กลับไป เธอลืมสถานการณ์วันนั้นไปแล้วเหรอ? ฉันไม่ได้โกหกอะไรเธอเลยนะ!”
“เซว์มู่!” หลินจือเซี๋ยวมองเขาอย่างหมดคำจะพูด
“เหมือนกันแหละ คนไม่สำคัญ ฉันจะเรียกเซี๊ยมู่หรือเซว์มู่ก็ได้!” ฉีเซิ่งเทียนกอดเธอและเดินเข้าไปด้านใน ก่อนจะใช้เท้าเตะเพื่อปิดประตูทันที
“ฉีเซิ่งเทียน นายปล่อยฉันนะ! ปล่อยเดี๋ยวนี้!” ถ้าเขาไม่ยอมปล่อย เธอจะโกรธจริง ๆ ด้วย
“ไม่ปล่อย เซี๋ยวเซี๋ยวของฉัน ไม่ยอมปล่อยหรอก!” เขาค่อย ๆ กดเธอนอนลงบนเตียงและมองเธออย่างแน่วแน่ “เธอลองคิดดูดี ๆ สิว่าวันนั้นฉันได้โกหกเธอหรือเปล่า!”
เซี๊ยมู่นั่นใจแคบเกินไป ไม่คิดเลยว่าจะพูดเรื่องที่ผ่านมานานแล้วกับหลินจือเซี๋ยว หนำซ้ำยังพูดตอนที่เขาไม่อยู่ด้วยอีก!
ดูเหมือนว่าวันนั้นเขา…จะไม่ได้โกหกเธอ แต่เรื่องนี้เขาก็ผิด
“เธอมาโทษฉันแบบนี้ หรือว่าเธออยากจะไปอยู่กับเขา?”
