“จางเมิ่งเป็นฝ่ายยอมรับผิดก่อน เพราะงั้นโทษประหารชีวิตไม่น่าจะเป็นไปได้ ไม่มีเส้นตายแล้ว! กลายเป็นเรื่องนี้จบลงแล้วซะงั้น!” ฉีเซิ่งเทียนเอ่ยคำพูดขึ้น ก่อนจะเหยียบคันเร่งใต้เท้าเพื่อเพิ่มความเร็วให้มากขึ้นไปอีก
อันโหรวพิงตัวมาที่ตัวของจิ่งเป่ยเฉิน ก่อนจะพูดว่า “นายรู้สึกว่ามันจบแล้วหรือยัง?”
วันนี้ช่วงบ่ายพวกเขาลองปรึกษาหารือดูกัน เขาเคยคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือเปล่า?
“โหรวโหรว เธอไม่เป็นไรแค่นี้ก็ถือว่าจบแล้ว” เรื่องอื่นสำหรับตัวเขาไม่ได้สำคัญเท่าไรนัก
เธอรู้สึกซาบซึ้งกับคำพูดที่เขาพูดออกมา แต่ปากก็พูดอีกคำพูดหนึ่งแทน “ความหมายของนายก็คือฉันเป็นกังวลไปเรื่อยอย่างนั้นเหรอ?”
“เปล่า” มีเหรอที่ตัวเขาจะกล้าพูดแบบนั้นออกไป
ก่อนที่เธอจะพูดต่อ ฉีเซิ่งเทียนที่อยู่ด้านหน้าก็เอ่ยคำพูดออกมาก่อน “พี่สะใภ้ เรื่องอื่น ๆ สำหรับพี่เฉินนั้น พี่เฉินจัดการได้อยู่แล้ว พี่ไม่ต้องกังวลไป ถึงแม้ตอนนี้จะสายไปแล้ว เอาไว้กลับบ้านนอนหลับสักตื่นก็ดีขึ้นนะ!”
“อืม” เธอยิ้มเล็กน้อย วันนี้เธอเหนื่อยมากจริง ๆ
เมื่อกลับมาถึงบ้าน หยางหยางกับหน่วนหน่วนก็ได้เข้านอนแล้ว พวกเขาสองจึงเดินขึ้นไปที่ชั้นบนและเข้าไปในห้องนอน
