“เรื่องที่นายจะพูดในวันแต่งงานคือเรื่องอะไร?” จู่ ๆ เธอก็หันหน้าไปถามฉีหย่วนหยางด้วยความตั้งใจ
“เธอรู้หมดแล้วไม่ใช่เหรอ?” เขาหันกลับมาพลางหัวเราะและเอนพิงเบาะอย่างเกียจคร้าน “แต่ว่าฉันนับถือเธอมากเลยนะ! ไม่คิดเลยว่าเธอจะไม่ร้องไห้ฟูมฟายมาหาฉัน! เธอใจกว้างได้ขนาดนั้นเลยเหรอ? เรื่องแบบนั้นอดทนได้งั้นเหรอ?”
ที่แท้เขาก็จะพูดเรื่องเย่มู่เหยียนจริง ๆ
“ฉันไม่ได้ใจกว้าง กลับกัน ฉันคือผู้หญิงที่ใจแคบ แต่ว่า…..เด็กคนนั้นไร้เดียงสา ไม่ว่าเขาจะใช่ลูกของจิ่งเป่ยเฉินหรือเปล่า เด็กก็มีสิทธิ์ที่จะได้เกิดมาบนโลกใบนี้ ฉันมีสิทธิ์อะไรไปตัดสินให้เขาไม่ได้เกิดมากัน” เด็กอาจจะรับมันได้ แต่สำหรับผู้หญิงนั้นไม่ใช่
“ก็ยังใจกว้างอยู่ดีนั่นแหละ ถ้าหากเป็นสมัยก่อน เมียหลวงคงจะทำลายเด็กไปแล้วแน่นอน!” เขาค้นพบว่าบางครั้งความคิดของอันโหรวก็ไม่เหมือนผู้หญิง
ผู้หญิงควรที่จะมีความเย้ายวนมากขึ้นถึงจะดูเซ็กซี่
“ฉันต้องใจร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ?” เธอหันออกไปมองวิวด้านนอกหน้าต่าง “เพราะครั้งก่อนเข้าใจเขาผิดเลยบอกว่าลูกในท้องไม่ใช่ลูกของเขา และเขาก็ไม่ได้ฆ่าเด็กในท้องของฉัน แล้วฉันจะไปทำแบบนั้นได้ยังไง!”
