แม้ว่าครั้งก่อนจะไม่มีเรื่อง เธอเองก็คงจะไม่ทำร้ายลูกตัวเองแน่นอน
ฉีหย่วนหยางมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่นิ่งสงบของเธอ จู่ ๆ ก็เข้ามาใกล้พร้อมเลิกคิ้วขึ้น “เธอคงไม่ได้บอกว่าเป็นลูกของฉันหรอกใช่ไหม?”
“นายคงจะคิดมากเกินไปแล้ว” เธอไม่ได้เอ่ยชื่อฉีหย่วนหยางออกมาสักนิดเดียว
“งั้นก็แปลกนะ ถ้าไม่ใช่ฉันแล้วจะเป็นใครไปได้ เธอใช้ชื่อแฟนเก่าของเธอมาเป็นเป้าแบบนั้นดูแย่ไปหน่อยหรือเปล่า? ถ้าเขาเชื่อก็บ้าแล้ว ไม่แน่ตอนที่เธอโกหกเขา เขาอาจจะคิดว่าเป็นเขาก็ได้!” เมื่อเปรียบเทียบดูแล้ว จิ่งเป่ยเฉินน่าจะรู้จักอันโหรวดีแน่นอน
เธอจะไปนอกใจได้ยังไง เว้นแต่เธอจะหย่า!
“พวกเธอจะหย่ากันเมื่อไหร่?”
อันโหรวยังคงคิดเกี่ยวกับคำพูดของเขา ผลสุดท้ายก็ต้องหลุดพูดคำนี้ออกมา เธอค่อย ๆ หันหน้ามาและเอนตัวออก
เธอเอื้อมมือไปผลักหน้าอกของเขาให้เขาออกห่าง ก่อนจะพูด “พวกเราจะไม่หย่า”
“งั้นเหรอ? แต่ฉันไม่คิดแบบนั้นนะ” เขากระตุกมุมปาก ก่อนจะเอนตัวพิงหลังอีกครั้ง “บอกมาเถอะ! ว่าจะให้ส่งเธอไปที่ไหน? บ้านฉันหรือบ้านเธอ? สามีของเธอจะกลับมาเมื่อไหร่?”
