เมื่อได้ยินเขาพูดแบบนี้เธอจึงพูดอย่างโกรธเคืองว่า “บ้านฉันอยู่แล้ว หยางหยางกับหน่วนหน่วนอยู่ที่บ้าน”
“อย่างนั้นเหรอ! ฉันคงจะคิดถึงพวกเธอน่าดู ขอไปเป็นแขกได้ไหม กลับไปตั้งนาน ให้เธอเป็นเจ้าภาพบ้าง เธอยังไม่ได้เชิญฉันไปกินข้าวอย่างเป็นทางการเลยนะ หยางหยางกับหน่วนหน่วนก็เจอกันไม่กี่ครั้ง เธอทำแบบนี้กับเพื่อนเก่าแบบฉันได้ยังไงกัน?”
ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้เชิญเขาจริง ๆ แต่ว่าวันนี้อาจจะไม่ได้
“จิ่งเป่ยเฉินไม่อยู่ เชิญนายมาไม่ได้ รอให้เขากลับมาแล้วฉันจะเชิญนายนะ”
“อะไร กลัวเขาเข้าใจผิดงั้นเหรอ? เขาสวมเขาให้เธอนะ เธอ…….” ฉีหย่วนหยางมองเธออย่างจริงจัง อยากที่จะเคาะหัวเตือนสติเธอจริง ๆ ในสมองมีปลาว่ายน้ำอยู่หรือยังไง?
สิ่งที่ฉีหย่วนหยางพูดออกมานั้นเธอสามารถเดาได้
เธอยิ้มบาง ๆ “ฉันเชื่อใจเขา”
“เธอเชื่อใจเขา งั้นเธอคงไม่เคยเห็นตอนที่ตัวเขานั้นไม่เชื่อว่าตัวเองทำอะไรลงไปงั้นสิ ถ้าเขาไม่ได้ทำอะไรจริง ๆ ทำไมต้องทำร้ายลูกในท้องของผู้หญิงคนนั้น รอให้คลอดออกมาแล้วพิสูจน์ว่าเขาบริสุทธิ์ไม่ดีกว่าเหรอ? โหรวโหรว เพราะเรื่องงานแต่งครั้งก่อนทำให้สนิมขึ้นหัวเธอไปแล้วใช่ไหม?” เขาโมโหแทบจะตาย แล้วดูเธอ!
