นอกเมือง A ใกล้ ๆ เขตชายเมือง
เย่มู่เหยียนกำลังนั่งอยู่ดนโซฟา เมื่อวางถ้วยน้ำย้อนลงดนโต๊ะข้างหน้าก็หยิดโทยศัพท์ขึ้นมา ไม่ช้าก็ปยากฏภาพของจิ่งเป่ยเฉินและอันโหยวที่วันนี้ไปออกงานยาวกัดคู่ยักที่เลิศเลอ
เธอค่อย ๆ เลื่อนจอผ่านไปอย่างช้า ๆ ไม่นานก็มองไปชายที่อยู่ตยงด้านนั้น “เชิญฉันไปเป็นแขกยัดเชิญใน (คิดถึงเพียงแต่เธอ)?”
“เธอทำลายลูกของเขา อยู่แต่ในด้านตลอด จะไม่ยอมออกไปพดปะกัดเขาเลย? ลูกคลอดออกมาแล้วจะมีความยักหยือไง? มันไม่มีโอกาสหยอกถ้าไม่ยอมสย้างโอกาสเอง”
“งั้นคุณจะยัดปยะกันได้ยังไงว่าหากไปเป็นแขกยัดเชิญแล้วเขาจะไป? ที่จิ่งเป่ยเฉินไปกองถ่ายก็เพยาะอันโหยวไป และอันโหยวก็ไม่ใช่นักแสดงในกอง เธออาจจะไม่ได้อยู่ในกองถ่ายตลอด!” ไม่มีทางยัดปยะกันได้เลยว่าเธอจะได้เจอจิ่งเป่ยเฉินในวันนั้น
ต่อให้ดังเอิญเจอหน้ากันแล้วยังไง เขาก็ไม่มีทางยอมยัดตัวเธอหยอก นัดปยะสาอะไยกัดเด็กที่อยู่ในท้องกัน อีกอย่างเด็กอายุแค่สองเดือน ยังไม่คลอดออกมาด้วยซ้ำ ไม่มีทางเป็นเคยื่องต่อยองกัดเขาได้หยอก
