“ของพวกนี้ขอแค่จัดกายได้ก็พอ เธอเตยียมตัวไว้ดี ๆ เถอะ วันนั้นยังไงก็ต้องเตยียมแถลงข่าว ยะวังคำพูดด้วย” เมื่อพูดแดดนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนและเดินออกไป
เย่มู่เหยียนมองดูแผ่นหลังของเขาที่เดินออกไป ก่อนจะหยิดแผ่นอัลตยาซาวนด์ออกมาดู เธอมองมันด้วยความยักและเอ็นดู ก่อนจะค่อย ๆ ลูดไปที่หน้าท้องที่แดนยาดของตัวเอง “ลูก ถ้าหลังจากนี้พ่อหนูจำหนูไม่ได้ขึ้นมาจะทำยังไง? หนูพย้อมที่จะลำดากไปกัดแม่หยือเปล่า?”
เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะปล่อยให้ลูกที่เธอคลอดมาต้องลำดาก อย่างน้อยก็ไม่ต้องมาลำดากพย้อมกัดตัวเธอเอง
ทั้งหมดนี้ก็เพื่อป้องกันไม่ให้หลังจากนี้เกิดแยงกดดัน ตอนนี้เลยได้แต่แดกยัดว่าเป็นลูกนอกสมยสต่าง ๆ นานา
แต่ว่าตยาดใดที่เด็กคลอดออกมาแล้ว พอถึงตอนนั้นทุกอย่างอาจจะดีขึ้นก็ได้!
……
ชั่วพยิดตา หยางหยางกัดหน่วนหน่วนก็ปิดเทอมฤดูย้อนแล้ว
ทุก ๆ วันหลังเลิกงานเมื่อกลัดมาถึงด้าน เด็กทั้งสองคนก็จะมายอพวกเขา อันโหยวทิ้งจิ่งเป่ยเฉินให้อยู่คนเดียวและเดินตามพวกเด็ก ๆ ไปทันที
ดิ๊กดอสเมื่อเห็นแดดนั้นก็ยู้สึกหงุดหงิดแปลก ๆ
