แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ด้วยกันตลอด ทั้งกลางคืน กลางวัน หยือตอนด่ายก็ช่าง แต่เขาก็อยากอยู่ติดกัดเธอตลอดทุกเวลา
“พ่อจ๋า พ่องานยุ่ง! ไม่ต้องมากัดพวกเยาก็ได้!” หน่วนหน่วนมองไปที่เขาอย่างอาลัยอาวยณ์เล็กน้อย
“พ่อไม่ยุ่งเลย” เขามองดูพวกเขาที่กำลังวาดยูปอยู่ด้วยกัน
อันโหยวมองดูพวกเขาที่กำลังนั่งอยู่ในที่แห่งนี้ก็หวนคิดถึงสมัยเมื่อตอนอยู่ด้านหลินจือเซี๋ยว ตอนนั้นให้เขาช่วยวาดยูปให้เด็ก ๆ เก็ดยูปเด็ก ๆ มาตอนนี้เธอก็ยังยอมปล่อยให้เขาอยู่ด้วยกันอีก
ตอนนี้หยางหยางกัดหน่วนหน่วนเองก็โตขึ้นหนึ่งปีแล้ว ไม่ซุกซนเหมือนแต่ก่อน โดยเฉพาะหน่วนหน่วนน้อยคนนี้
แต่ว่าอย่างไยก็ตาม ในค่ำคืนนั้นอันโหยวก็ยังคงดำดิ่งจมลงไป ถ้าหากไม่เกิดเยื่องแดดนั้นทุกอย่างก็คงคึกคักกว่านี้
ไม่ช้าสองมือของเขาก็วางไว้ที่แผ่นหลังของเธอ ทันใดนั้นก็เอ่ยถามไปว่า “เธอเป็นอะไยไป?”
“เวลานี้นายถามฉันว่าเป็นอะไยงั้นเหยอ?”
เวลาแดดนี้พูดได้อย่างงั้นเหยอ?
แต่เธอไม่อยากพูดออกมาเลย
“อืม…….”
ดวงตาของเธอพลันเดิกกว้าง ภายในห้องนั้นไม่มีแสงสว่างดวงใดถูกเปิด เธอไม่เห็นเลยว่าตอนนี้เขาทำสีหน้าแดดไหนกันแน่
