ให้ตนเองย้อนกลับไปยังวิถีเซียนยุคโบราณไม่นานเขาก็สัมผัสได้ว่าสองเท้าเหยียบบนพื้นดินเขาลืมตาหันไปมอง สิ่งที่สะท้อนเข้ามาในม่านตาคือโลกอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งหนึ่ง ขุนเขาใหญ่โตเบื้องหน้าทอดยาวเป็นสาย ม่านหมอกเซียนจำนวนมหาศาลแผ่ปกคลุมไปทั่ว ท้องนภาสีครามเบื้องบนดูกว้างใหญ่จนหาจุดสิ้นสุดมิพบ แม้แต่หมอกเซียนกับทะเลเมฆที่ซ้อนกันชั้นแล้วชั้นเล่าก็มิอาจปกปิดท้องนภาสีครามอันยิ่งใหญ่ตระการตาเวลานี้เขากำลังยืนอยู่บนยอดของเทือกเขาลูกหนึ่งสายลมเย็นฉ่ำพัดผ่านมาทำให้จิตใจของเขาปลอดโปร่งเขาเงยหน้ามองแต่ไม่เห็นลานเทศนาอยู่ที่ใด เขาไม่เห็นแม้แต่ผู้แสวงพรตสักคน ราวกับว่าบนโลกอันกว้างใหญ่แห่งนี้มีเขาเพียงผู้เดียวเท่านั้นแต่เจียงฉางเซิงไม่ตื่นตระหนกกับเรื่องนี้ คนยิ่งน้อย ยิ่งหมายความว่าคุณค่าของการเทศนายิ่งสูงเพียงแต่ว่าหากคนน้อย อยากจะพบเจ้าแม่เซียวเหอคงยากแล้วระหว่างที่เจียงฉางเซิงขบคิดเรื่องนี้ เขาก็เห็นมังกรสีดำตนหนึ่งเหาะเหินอยู่ท่ามกลางหมอกเซียนบนขอบฟ้าอย่างเงียบเชียบ แม้ว่าเขาจะมองจากไกลๆ แต่เขาก็รับรู้ถึงขนาดอันใหญ่โตมโหฬารของมังกรดำตัวนั้นดูเหมือนว่ามังกรดำจะสัมผัสได้ถึงสายตาของเขา จู่ๆมันจึงเหา
