แสวงมรรคาศิษย์ของเจ้าแม่เซียวเหอล้วนกลายเป็นพระแม่ผู้มีตำแหน่งสูงส่งแล้ว เรื่องนี้ทำให้เจียงฉางเซิงตั้งตาคอยที่จะได้พบเจ้าแม่เซียวเหอมากกว่าเดิมสิบล้านปีผ่านไป นางคงจะก้าวหน้าไปมากโขแล้วสินะก่อนหน้านี้ก็เป็นขั้นพรหมแล้ว หากก้าวหน้าอีก จะเป็นระดับขั้นใดกันเจียงฉางเซิงขบคิด ความจริงเขาเองก็ไม่รู้แน่ชัดว่าก่อนหน้านี้เจ้าแม่เซียวเหอแข็งแกร่งมากเพียงใด เขาแน่ใจเพียงอย่างเดียวว่าเมื่อสิบล้านปีก่อนเจ้าแม่เซียวเหออย่างน้อยก็เป็นขั้นพรหมแล้วแต่หากเจ้าแม่เซียวเหอเป็นเหมือนเขาที่ชอบซ่อนคมไว้เล่า“ผู้อาวุโสฉางเซิง ไปด้วยกันกับข้าเถิด ยากนักกว่าจะได้พบท่านสักครา หากละเลยท่าน อาจารย์ต้องกล่าวโทษข้าแน่”พระแม่ชิงชิวทักทายตามขนบธรรมเนียมเสร็จก็หันมาเอ่ยกับเจียงฉางเซิงนางไม่สนใจเส้าเฮ่ากับท่านเทพไป๋อี แต่ติดที่ต้องไว้หน้าคนก็เท่านั้นเจียงฉางเซิงลังเลเล็กน้อย เส้าเฮ่ายิ้มแย้มบอกทันที “ไปเถิด พระแม่ต้องพาเจ้าไปนั่งตำแหน่งที่ดีกว่าได้แน่”ส่วนท่านเทพไป๋อีไม่ค้านสักคำ สายตาของเขาหันกลับไปจับจ้องเทวะไท่ซั่งที่อยู่ไกลๆ อีกครั้งในเมื่อเส้าเฮ่ามอบบันไดให้ลงแล้ว เจียงฉางเซิงย่อมไม่ดื้อรั้น เขาบอกลาเส้าเฮ่ากับท่านเทพไป๋อี
